Please wait. Loading...
 
  •  
  •  
  • ΠΕΡIΛΗΨΗ. Η ανάπτυξη των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας συνοδεύτηκε από την αναγνώριση νέων αλλά και ιατρογενών νοσημάτων που αντανακλούν τη συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ των διαφόρων βλαπτικών παραγόντων, των φυσιολογικών μηχανισμών ομοιόστασης αλλά και των επιπτώσεων από τις διάφορες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Μία τέτοια περίπτωση αποτελεί και το Σύνδρομο Οξείας Αναπνευστικής Δυσχέρειας (Acute Respiratory Distress Syndrome-ARDS). Όλοι οι μέχρι σήμερα ορισμοί του συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Αμερικανικής και Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ομοφωνίας εφαρμόζουν κοινά διαγνωστικά κριτήρια για διαφορετικές παθολογικές διαδικασίες ταξινομώντας έτσι ετερογενείς ομάδες ασθενών κάτω από την ετικέτα ενός συνδρόμου. Αυτή η σύντομη επισκόπηση προσπαθεί να αναδείξει τα σημαντικά προβλήματα που αντιμετώπισαν οι ερευνητές τα τελευταία 40 χρόνια στην προσπάθεια να ορίσουν το ARDS. Παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί, πολλά θέματα που αφορούν την παθογένεση του συνδρόμου παραμένουν ακόμη αδιευκρίνιστα. Γι’ αυτό κάθε νέα απόπειρα ορισμού του συνδρόμου, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, έχει βασισθεί σε διάφορους συνδυασμούς κλινικών, παθοφυσιολογικών και ακτινολογικών κριτηρίων. Η ενσωμάτωση της νέας γνώσης στους διάφορους ορισμούς εξακολουθεί να αποτελεί πρόκληση, όχι μόνον σε κλινικό αλλά και σε ερευνητικό επίπεδο γιατί ο σχεδιασμός κατάλληλων μελετών που με τη σειρά τους θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του συνδρόμου εξαρτώνται άμεσα από ένα κοινής αποδοχής αξιόπιστο και ακριβή ορισμό του ARDS. Σε αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε την πρόκληση υιοθέτησης ενός πιο αξιόπιστου και ακριβούς ορισμού όπως τουλάχιστον τον υπαινίσσεται η πιο πρόσφατη βιβλιογραφία. Πνεύμων 2009, 22(3):217-222.
     
  • ΠΕΡIΛΗΨΗ. Ο σκοπός της μελέτης ήταν να εκτιμήσει τις τυχόν μεταβολές σήματος BIS στη διάρκεια των διαφόρων σταδίων του ύπνου. Ασθενείς-Μέθοδοι: Σε 23 άτομα με ιστορικό διαταραχών της αναπνοής στον ύπνο, συγκρίθηκαν τα δεδομένα της ταυτόχρονης καταγραφής πολυσωματοκαταγραφικής μελέτης ύπνου και BIS. Κριτήρια αποκλεισμού από την ανάλυση ήταν διάρκεια ύπνου <4 ώρες και αποδοτικότητα <80% στην πολυσωματοκαταγραφική μελέτη και τιμές SQI<50% στις καταγραφές BIS. Αποτελέσματα: Μελετήθηκαν συνολικά 806 περίοδοι διαφορετικών σταδίων ύπνου. Η μέση τιμή BIS στην εγρήγορση ήταν 93,6±4,8 ενώ στη διάρκεια ύπνου ήταν μικρότερη (στάδιο 1: 84,0±11,5, στάδιο 2: 75,4±13,2, ύπνος βραδέων κυμάτων (SWS): 53,4±15,8) ενώ αντίθετα στη φάση REM ήταν 81,5±13,3. Σημαντική διαφορά παρατηρήθηκε μεταξύ εγρήγορσης και σταδίου 1 (p<0,001) και μεταξύ σταδίου 1 και 2 και σταδίου 1 και SWS (p<0,001), ενώ αντίθετα δεν διαπιστώθηκε διαφορά μεταξύ σταδίου 1 και REM (p=0,102). Συμπέρασμα: Οι τιμές του BIS μειώνονται με την έλευση του ύπνου και παραμένουν χαμηλές κατά τη διάρκεια του, ωστόσο δε φαίνεται να ανταποκρίνονται στη συμβατική σταδιοποίηση του. Πνεύμων 2009, 22(3):230-234.
     
  • ΠΕΡIΛΗΨΗ. Εισαγωγή: Η ιδιοπαθής πνευμονική ίνωση (ΙΠΙ) χαρακτηρίζεται από προοδευτική επιδείνωση της αναπνευστικής λειτουργίας, με τελική κατάληξη τον θάνατο. Μέχρι σήμερα, δεν έχει περιγραφεί αποτελεσματική φαρμακευτική θεραπεία. Η ιντερφερόνη γ και η αζαθειοπρίνη έχουν χρησιμοποιηθεί ως θεραπευτικές επιλογές. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνουμε τη θεραπεία με αζαθειοπρίνη-κορτικοειδή έναντι θεραπείας με ιντερφερόνη γ-κορτικοειδή σε ασθενείς με ΙΠΙ. Υλικό-Μέθοδος:22 ασθενείς με πρωτοδιάγνωση ΙΠΙ. 10 ασθενείς έλαβαν το συνδυασμό κορτικοειδών και αζαθειοπρίνης και 12 ασθενείς έλαβαν τον συνδυασμό κορτικοειδών και ιντερφερόνης-γ. Η εκτίμηση των ασθενών περιελάμβανε τη λήψη ιστορικού και φυσική εξέταση, την εκτίμηση της αναπνευστικής λειτουργίας, τη διενέργεια αξονικής τομογραφίας υψηλής ευκρίνειας, αιματολογικών εξετάσεων, την πραγματοποίηση βρογχοσκόπησης και λήψη βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος, πριν την έναρξη και έξι μήνες μετά τη χορήγηση θεραπείας. Αποτελέσματα: Όλοι οι ασθενείς παρέμεναν εν ζωή έξι μήνες μετά θεραπεία. Δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφοροποίηση στην πορεία της νόσου μεταξύ των δύο ομάδων ασθενών. Υπήρξε μεγαλύτερη πτώση της ζωτικής χωρητικότητας και της διαχυτικής ικανότητας στην ομάδα ασθενών της ιντερφερόνης χωρίς ωστόσο αυτή να είναι στατιστικά σημαντική. Δεν διαπιστώθηκε στατιστικά σημαντική μεταβολή ως προς την ταχύτητα καθίζησης ερυθρών, την CRP ή την LDH. Δεν διαπιστώθηκε σημαντική μεταβολή ως προς το συνολικό αριθμό κυττάρων του βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος ή την ποσοστιαία αναλογία αυτών, αν και παρατηρήθηκε μια μικρή αύξηση των λεμφοκυττάρων στην ομάδα της αζαθειοπρίνης. Συμπεράσματα: Καμία από τις δύο θεραπευτικές προσεγγίσεις δεν έδειξε να υπερτερεί στη σταθεροποίηση της πορείας της νόσου ή της αναπνευστικής λειτουργίας ασθενών με ΙΠΙ. Πνεύμων 2009, 22(3):240-246.
     
  • ΠΕΡIΛΗΨΗ. Η πνευμονική ακτινομυκητίαση είναι μια σπάνια, χρόνια και δύσκολη να διαγνωστεί κοκκιωματώδης νόσος, διότι συχνά συγχέεται με άλλες κοκκιωματώδεις πνευμονικές λοιμώξεις ή καρκίνο του πνεύμονος. Παρουσιάζεται μια περίπτωση ενός άνδρα 48 ετών, καπνιστού, που εκδηλώθηκε ως περιφερική πνευμονική σκίαση στην ακτινογραφία θώρακος και με παραγωγικό βήχα με αιμόφυρτα πτύελα από μηνός. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε πλήρη κλινικό και εργαστηριακό έλεγχο συμπεριλαμβανομένης και της βρογχοσκόπησης χωρίς όμως να τεθεί διάγνωση. Λόγω της αιμόπτυσης ο ασθενής δεν δέχθηκε παρακέντηση με λεπτή βελόνα υπό αξονικό τομογράφο και προτίμησε να οδηγηθεί κατευθείαν στο χειρουργείο. Μετά από δεξιά θωρακοτομή και λύση των ευρεθέντων συμφύσεων εκτελέστηκε σφηνοειδής εκτομή της περιφερικής μάζας που στάλθηκε για ταχεία βιοψία η οποία ήταν αρνητική για κακοήθεια. Η μετεγχειρητική του πορεία ήταν ομαλή. Η διάγνωση της πνευμονικής ακτινομυκητίασης ετέθη από την τελική παθολογοανατομική έκθεση. Η πνευμονική ακτινομυκητίαση πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στη διαφορική διάγνωση μιας πνευμονικής μάζας που εκδηλώνεται με αιμόπτυση, διότι η έγκαιρη και ακριβής διάγνωση θα αποτρέψει μια άσκοπη χειρουργική επέμβαση. Πνεύμων 2009, 22(3):254-257.
     
Βρέθηκαν 6 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE