Please wait. Loading...
 
  • Μετά από μία τουλάχιστον εικοσιπενταετία συμμετοχής μου στα Ευρωπαϊκά Πνευμονολογικά δρώμενα επιθυμώ με αυτό το άρθρο σύνταξης (Editorial) να παραθέσω τις προσωπικές μου εμπειρίες και σκέψεις γύρω από τη θέση της Ελληνικής Πνευμονολογίας στην Ενωμένη Ευρώπη. Παρ’ όλο ότι το άρθρο αυτό έχει προσωπικές τοποθετήσεις θα προσπαθήσω να παραθέσω στοιχεία για να στηρίξω τις θέσεις μου. Αρχίζω με μία δήλωση που υποστηρίζω ακράδαντα ότι δηλαδή «ο μέσος Έλληνας Πνευμονολόγος είναι πολύ καλύτερος από τον μέσο Γερμανό ή Γάλλο Πνευμονολόγο». Για να τεκμηριώσω αυτή μου τη γνώμη μπορώ να αναφέρω τα παρακάτω:
     
  • Με το νέο έτος ο ΠΝΕΥΜΩΝ, που είναι η επίσημη έκδοση της Ελληνικής Βρογχολογικής Εταιρείας και της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρείας, εισέρχεται στο 21ο έτος συνεχούς έκδοσής του. Οι στόχοι του περιοδικού για το 2008 είναι η κατάταξή του σε βάσεις δεδομένων, όπως το Scopus, το Copernicus Index και το Medline. Έχουν ήδη γίνει σχετικές αιτήσεις στις δυο πρώτες βάσεις και ετοιμάζεται η αίτηση και για το Medline. Ελπίζουμε με τη συνεχή βελτίωση της ύλης του περιοδικού, οι στόχοι αυτοί να επιτευχθούν σύντομα. Το περιοδικό χρειάζεται τη στήριξη όλης της Πνευμονολογικής Κοινότητας, ιδιαίτερα της Ακαδημαϊκής, ώστε να καθιερωθεί τόσο στον Ελληνικό αλλά και στο Διεθνή χώρο. Στο τεύχος αυτό θα βρείτε το ενδιαφέρον editorial του Καθηγητή κ. Σιαφάκα που αναφέρεται στη θέση της Ελληνικής Πνευμονολογίας στην Ευρώπη. Από τη θέση του ως μελλοντικού προέδρου της ERS και τη συμμετοχή του στο Δ.Σ. είμαστε σίγουροι ότι θα εργασθεί συστηματικά και με όραμα προς την κατεύθυνση αυτή.
     
  • Αρκετά αντιβιοτικά, εκτός από την αντιβακτηριδιακή τους δράση, επιδρούν άμεσα και στα φλεγμονώδη κύτταρα. Αυτή η επίδραση ονομάζεται ανοσοτροποποίηση και μπορεί να είναι είτε διεγερτική είτε ανασταλτική, ανάλογα με την κατάσταση διέγερσης των κυττάρων, διευκολύνοντας ουσιαστικά τη βακτηριοκτόνο δράση των αντιβιοτικών και τη λύση της τοπικής φλεγμονής. Από τις διάφορες κατηγορίες αντιβιοτικών αυτά που περισσότερο έχουν μελετηθεί είναι οι μακρολίδες και ακολουθούν οι κινολόνες σε μικρότερο βαθμό. Οι επιμέρους ανοσοτροποποιητικές δράσεις των αντιβιοτικών αφορούν τη συγκέντρωσή τους εντός των φαγοκυττάρων, την επίδρασή τους στην προσκόλληση, χημειοταξία και λειτουργικότητα των λευκών αιμοσφαιρίων και τέλος την επίδρασή τους στα βρογχικά επιθηλιακά κύτταρα και στην παραγωγή βλέννης. Η κλινική σημασία των ανοσοτροποποιητικών δράσεων των αντιβιοτικών έχει μελετηθεί σε σχέση με τις λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος και συγκεκριμένα την πνευμονία της κοινότητας αλλά και σε συγκεκριμένες κατηγορίες ασθενών που είναι επιρρεπείς στις λοιμώξεις αυτές (χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, άσθμα, βρογχεκτασίες, κυστική ίνωση, διάχυτη πανβρογχιολίτιδα). Πνεύμων 2008, 21(1):23-32.
     
  • Ο πρωτοπαθής αυτόματος πνευμοθώρακας (ΠΑΠΘ) ορίζεται ως ο πνευμοθώρακας που συμβαίνει απουσία τραύματος ή υποκείμενης πνευμονικής παθολογίας. Είναι σπάνιος στην παιδική ηλικία και εμφανίζεται χαρακτηριστικά σε δύο ηλικιακές ομάδες, τα νεογνά και τους έφηβους. Σκοπός: Παρουσιάζονται τρεις περιπτώσεις εμφάνισης ΠΑΠΘ που αντιμετωπίσαμε κατά το έτος 2006 και γίνεται μια σύντομη ανασκόπηση της σχετικής βιβλιογραφίας. Μέθοδος: Η ανάλυση των ιατρικών φακέλων νοσηλείας καθώς και η συλλογή και παρουσίαση των σύγχρονων βιβλιογραφικών δεδομένων. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς ήταν ένα θήλυ νεογνό 2 ημερών, και δύο έφηβοι 12 και 16 ετών αντίστοιχα. Οι δύο έφηβοι είχαν ψηλό και λεπτό σωματότυπο με χαμηλό δείκτη μάζας σώματος για την ηλικία τους. Όλοι οι ασθενείς αντιμετωπίστηκαν με παροχέτευση με συσκευή Bulau που παρέμεινε κατά μέσο όρο για 3,6 ημέρες. Στον πρώτο έφηβο ασθενή ο έλεγχος με Υ/Τ υψηλής ευκρίνειας ήταν φυσιολογικός, αλλά σε δύο εκ των συγγενών του κατέδειξε την παρουσία υποϋπεζωκοτικών εμφυσηματικών κύστεων στις κορυφές των πνευμόνων (οικογενής ΠΑΠΘ). Δεν παρατηρήθηκαν υποτροπές της νόσου είτε κατά τη νοσηλεία είτε κατά την παρακολούθηση (κατά μ.ο. 1,1 έτος). Συμπεράσματα: Ο ΠΑΠΘ σχετίζεται σχεδόν πάντα με υποκλινικές υποκείμενες εμφυσηματικές αλλοιώσεις στα κορυφαία πνευμονικά τμήματα (φυσαλίδες ή αερώδεις κύστεις). Στα παιδιά η νόσος εμφανίζεται συνήθως στην εφηβική ηλικία, κυρίως σε λεπτούς αδύνατους έφηβους, ενώ δεν είναι σπάνια και σε νεογνά, ιδίως πρόωρα. Η νόσος είναι συνήθως σποραδική όμως υπολογίζεται πως οι οικογενείς μορφές ξεπερνούν το 10%. Η αντιμετώπιση της πάθησης γίνεται συνήθως με κλειστή παροχέτευση θώρακα, ενώ οι σοβαρότερες παρεμβάσεις - θωρακοτομή ή θωρακοσκόπηση με εκτομή του παθολογικού πνευμονικού παρεγχύματος και πλευροδεσία – στοχεύουν στην αντιμετώπιση και πρόληψη των υποτροπών αυτόματου πνευμοθώρακα, οι οποίες είναι συχνές (16-52%). Πνεύμων 2008, 21(1):45-51.
     
  • Νικολέττα Ροβίνα
    Η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) αποτελεί παγκοσμίως ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας, με επίπτωση και θνησιμότητα που συνεχώς αυξάνονται. Ωστόσο, ο ακριβής παθογενετικός μηχανισμός έναρξης και εξέλιξης της νόσου αυτής δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως. Ο αγγειακός ενδοθηλιακός αυξητικός παράγοντας (VEGF) είναι ένας από τους ισχυρότερους παράγοντες αγγειογένεσης, με σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του πνεύμονα και στη φυσιολογία του. Εκφράζεται σε διάφορες περιοχές του πνεύμονα, ενώ έχει φανεί πως διαφορές στην έκφρασή του παίζουν σημαντικό ρόλο στην παθοφυσιολογία των δυο κύριων φαινότυπων της Χ.Α.Π. (εμφύσημα και χρόνια βρογχίτιδα). Είναι γνωστό, ότι ο VEGF διατηρεί την ομοιόσταση των κυψελιδικών κοιλοτήτων και έτσι, η ελάττωση της έκφρασής του επηρεάζει την παθογένεση του εμφυσήματος. Στο πνευμονικό εμφύσημα πιστεύεται, ότι η απόπτωση των πνευμονικών ενδοθηλιακών κυττάρων μέσω της ελαττωμένης δραστηριότητας του VEGF επάγει την απόπτωση των κυψελιδικών επιθηλιακών κυττάρων, αυξάνοντας έτσι, την ευαισθησία των τοιχωμάτων των κυψελίδων στο οξειδωτικό στρες και στις πρωτεάσες. Έτσι, η έλλειψη του VEGF στο εμφύσημα μπορεί να αποτελεί ένδειξη για θεραπεία υποκατάστασής του, ενώ η υπερέκφρασή του στη χρόνια βρογχίτιδα έχει οδηγήσει σε παρεμβάσεις για εξασθένηση της δράσης του. Σκοπός αυτής της ανασκόπησης είναι να συνοψίσει το ρόλο του VEGF στην παθογένεση της Χ.Α.Π. σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε έως τώρα από μελέτες σε πειραματικά μοντέλα ζώων, αλλά και από κλινικές μελέτες, καθώς και να εστιάσει στις διαγνωστικές και θεραπευτικές του ενδείξεις. Πνεύμων 2008, 21(1):60-67.
     
  • treatment outcome, immunocompetence, aspergillosis
    The majority of cases of invasive pulmonary aspergillosis (IPA) are seen in immunocompromised patients but IPA has been rarely reported in immunocompetent patients. The case is described of invasive pulmonary aspergillosis in an immunocompetent 17 year-old male, who was successfully treated with salvage therapy, including Itraconazole and Amphotericin B. Pneumon 2008; 21(1):77–80
     
  • Στέλιος Λουκίδης
    Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων σχετικά με το άσθμα
     
  • Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων σχετικά με τις λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος του ανθρώπινου οργανισμού
     
  • Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων σχετικά με το Υπεζωκότος
     
  • Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων ασθενών με ΧΑΠ
     
  • Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων για θεραπεία στην εντατική
     
  • Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων που αφορούν τις διάμεσους Πνευμονοπάθειες
     
  • Γεωργία Τρακαδά
    Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων που αφορούν ανθρώπους που πάσχουν από το σύνδρομο άπνοιας στον ύπνο
     
  • Τα παρακάτω επιστημονικά άρθρα είναι μελέτες περιπτώσεων που αφορούν ανθρώπους που πάσχουν από Φυματίωση
     
Βρέθηκαν 14 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE