Please wait. Loading...
 
Αποστολή σε φίλο
 
Η χρησιμοποίηση σιλικονούχων ενδοπροθέσεων για την αντιμετώπιση καλοήθων και κακοήθων τραχειοβρογχικών στενώσεων
Η τοποθέτηση τραχειοβρογχικών ενδοπροθέσεων αποτελεί την πλέον ενδεδειγμένη αντιμετώπιση όταν η στένωση προκαλείται από εξωαυλική πίεση. Στη μελέτη αυτή αναλύονται τα αποτελέσματα από την εφαρμογή σιλικονούχων ενδοπροθέσεων τύπου Dumon σε ασθενείς της ομάδας αυτής. Κατά τη χρονική περίοδο 1999-2004 τοποθετήθηκαν 57 σιλικονούχες τραχειοβρογχικές ενδοπροθέσεις σε 50 ασθενείς. Τραχειοβρογχικές στενώσεις κακοήθους αιτιολογίας παρουσίαζαν 30 ασθενείς (60%). Δέκα επτά ασθενείς (34%) παρουσίαζαν στενώσεις καλοήθους αιτιολογίας, ενώ 3 ασθενείς (6%) παρουσίαζαν τραχειοοισοφαγικό συρίγγιο. Η τοποθέτηση των ενδοπροσθέσεων πραγματοποιήθηκε μέσω ειδικού άκαμπτου βρογχοσκοπίου με χορήγηση γενικής αναισθησίας. Σε 5 (10%) ασθενείς χρειάστηκε η τοποθέτηση δύο ενδοπροθέσεων και σε έναν (2%) τριών. Η θνητότητα ήταν μηδενική (0%). Οι 48 ασθενείς (96%) παρουσίασαν άμεσα σημαντική βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας, ενώ σε 2 ασθενείς (4%) κρίθηκε απραίτητη η παραμονή τους άμεσα μετεγχειρητικά στη ΜΕΘ. Μετά την τοποθέτηση των ενδοπροσθέσεων παρατηρήθηκαν ελάχιστες επιπλοκές. Αυτές αφορούσαν σε 3 ασθενείς (6%), στους οποίους μετακινήθηκε η ενδοπρόσθεση. Η τοποθέτηση σιλικονούχων ενδοπροθέσεων προσφέρει άμεση και ικανοποιητική ανακούφιση σε ασθενείς με κακοήθη ή καλοήθη τραχειοβρογχική στένωση λόγω εξωαυλικής πίεσης. Συχνά απαιτείται η χρησιμοποίηση περισσοτέρων της μιας ενδοπροσθέσεων, ανάλογα με το μήκος και τη θέση της στένωσης, προκειμένου να επιτευχθεί επαρκής βατότητα των κεντρικών αεραγωγών. Πνεύμων 2006, 19(3):238-244.

Εισαγωγη

Η ανακούφιση των ασθενών με κακοήθεις και καλοήθεις στενώσεις των μεγάλων αεραγωγών είναι πρωταρχικής σημασίας σε αυτούς πουεμφανίζουν δύσπνοια ή και ξηρό βήχα. Περιλαμβάνει μια ποικιλία τεχνικών όπως, διαστολές, διάνοιξη με Laser, κρυοθεραπεία, βραχυθεραπεία, φωτοδυναμική θεραπεία, και τοποθέτηση σιλικονούχων ενδοπροσθέσεων.

 

Οι τραχειοβρογχικές ενδοπροθέσεις χρησιμοποιούνται για την ανακούφιση των ασθενών από τα συμπτώματα σοβαρής απόφραξης των μεγάλων αεραγωγών που οφείλονται σε σημαντική εξωτερική πίεση, σε ενδοαυλική επέκταση κακοήθους νόσου ή σε απώλεια της φυσιολογικής αρχιτεκτονικής των χόνδρινων ημικρικίων (τραχειομάλακυνση)1-7. Τα κύρια ενοχλήματα των ασθενών με στένωση των κεντρικών αεραγωγών είναι η δύσπνοια και ο βήχας. Επιπλέον, είναι δυνατόν να τοποθετηθούν προσωρινά ενδοπροσθέσεις σε ασθενείς με καλοήθη στένωση των αεραγωγών, προκειμένου να δοθεί επαρκής χρόνος προετοιμασίας για τη χειρουργική αποκατάσταση. Οι τραχειοβρογχικές ενδοπροθέσεις ενδείκνυνται επίσης σε ασθενείς με καλοήθεις παθήσεις για μόνιμη ανακούφιση, όταν, για διάφορους λόγους, οι ασθενείς αυτοί δεν είναι δυνατό να αντεπεξέλθουν τη χειρουργική αυτή επέμβαση (π.χ. λόγω χαμηλών αναπνευστικών εφεδρειών ή καρδιακής ανεπάρκειας).

 

Στη μελέτη αυτή περιγράφονται οι ενδείξεις, η τεχνική και τα αποτελέσματα από την τοποθέτηση σιλικονούχων τραχειοβρογχικών ενδοπροθέσεων τύπου Dumon, σε μια σειρά ασθενών με κακοήθεις ή καλοήθεις τραχειοβρογχικές στενώσεις.

 


ΥΛΙΚΟ-ΜΕΘΟΔΟΣ

Κατά τη χρονική περίοδο 1999-2004 τοποθετήθηκαν 57 σιλικονούχες ενδοπροθέσεις στους κεντρικούς αεραγωγούς σε 50 ασθενείς.

 

Ανεξάρτητα από την αιτιολογία της βλάβης, (στένωση, τραχειοισοφαγικό συρίγγιο ή τραχειομαλάκυνση), η τοποθέτηση των τραχειοβρογχικών ενδοπροσθέσεων έγινε υπό "γενική αναισθησία", που περιελάμβανε συνδυασμό αλφεντανίλης και προποφόλης, καθώς και καλή τοπική αναισθησία (ψεκασμός με διάλυμα xylocaine 10%). Ο αερισμός του ασθενή έγινε με υποβοηθούμενη αυτόματη αναπνοή, χωρίς μυοχάλαση και χρησιμοποιήθηκε το Dumon Harrell Universal βρογχοσκόπιο1.

 

Εικόνα 1. Το Dumon Harell Universal Βρογχοσκόπιο μετά των εξαρτημάτων του.

Το βρογχοσκόπιο αυτό αποτελείται από δυο σωληνωτά τμήματα που αρθρώνονται κοχλιωτά μεταξύ τους. Το άνω μέρος είναι πάντα το ίδιο και αποτελείται από σωλήνα που φέρει εισόδους για τη χορήγηση Ο2, για την είσοδο της αναρρόφησης ή και Laser καθώς και για την είσοδο της κάμερας του εικονοσκοπίου. Το κάτω μέρος αφορά σε σωλήνες διαφόρων διαμέτρων που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια της επέμβασης ανάλογα με τη διάμετρο της τραχείας ή του βρόγχου5 (Εικόνα 1).

 

Η διαπίστωση της βλάβης πριν από την επέμβαση, έγινε εκτός από την κλινική εξέταση και την απλή ακτινογραφία θώρακος με: α) τη χρήση του εύκαμπτου βρογχοσκοπίου και β) με την ελικοειδή αξονική τομογραφία τραχείας (τεχνική spiral). Σε δυο περιπτώσεις αξιοποιήθηκε και η εικονική βρογχοσκόπηση, η οποία αποτελεί τεχνική αξονικής τομογραφίας που με τη χρήση Η/Υ ανασυνθέτει σε τρισδιάστατη εικόνα το τραχειοβρογχικό δένδρο.

 

Στους περισσότερους ασθενείς, η είσοδος του βρογχοσκοπίου έγινε δια της στοματικής κοιλότητας. Στους ασθενείς που έφεραν τραχειοστομία και περιφερική στένωση, η είσοδος έγινε δια μέσου αυτής, αφού βέβαια αφαιρέθηκε ο τραχειοσωλήνας.

 

Αρχικά έγινε η εκτίμηση της θέσης, της διαμέτρου και του μήκους της βλάβης. Αφού είχε επιλεγεί η αντίστοιχη ενδοπρόσθεση σε μήκος, διάμετρο και σχήμα αυτή ετοποθετείτο στον εισαγωγέα. Στη συνέχεια επροωθείτο η ενδοπρόσθεση στο απώτερο δυνατό σημείο της στένωσης δια του βρογχοσκοπίου όπου και απελευθερώνετο, ανασύροντας σταδιακά το βρογχοσκόπιο. Η τελική θέση της ενδοπρόσθεσης στο ακριβές σημείο της στένωσης μπορεί να επιτευχθεί έλκοντας την ενδοπρόσθεση προς τα έξω με ήπιες ημικυκλικές κινήσεις, οι οποίες γίνονται με τη βοήθεια κατάλληλης συλληπτικής λαβίδας.

 

 

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Πίνακας 1. Τα αίτια και ο αριθμός των ασθενών που έπασχαν
από κακοήθη στένωση.
Αίτια κακοήθων στενώσεων Αρ. Ασθενών
Ca πνεύμονα
Ca θυρεοειδούς
Ca υπεζωκότα
Λέμφωμα
Σάρκωμα
Σύνολο
15
7
2
3
3
30

Η ηλικία των 50 ασθενών που αντιμετωπίσθηκαν με τραχειακή ενδοπρόθεση κυμάνθηκε από 49 έως 75 έτη. Από αυτούς, οι 30 (60%) εμφάνιζαν στένωση που οφειλόταν σε κακοήθη στένωση (Πίνακας 1), οι 17 (34%) παρουσίαζαν καλοήθη στένωση (Πίνακας 2) και τρείς (6%) ασθενείς εμφάνιζαν τραχειοοισοφαγικό συρίγγιο (Πίνακας
3).

Πίνακας 2. Τα αίτια και ο αριθμός των ασθενών που έπασχαν
από καλοήθη στένωση.
Αίτια καλοήθων στενώσεων Αρ. Ασθενών
Διφθερίτιδα
Φυματίωση
Παρατ. Διασωλήνωση
Αναστομωτικές (Μετεγχ)
Τραχειομαλάκυνση
Σύνολο
1
3
6
4
3
17
 
Πίνακας 3. Τα αίτια και ο αριθμός των ασθενών που έπασχαν
από τραχειοοισοφαγικό συρίγγιο.
Τραχειοοισοαφαγικό συρίγγιο
Αίτια Αρ. Ασθενών
Λέμφωμα Hodgkin υπό χημειοθεραπεία
Παρατ. Διασωλήνωση
Σύνολο
1
2
3
 
Πίνακας 4.Οι μορφές των ενδοπροσθέσεων που τοποθετήθηκαν
στους αντίστοιχους ασθενείς.
Τοποθετ. Ενδοπροσθέσεις Αρ. Ασθενών
Τ
Υ
Β
Τ+Υ+Β
Τ+Υ
Σύνολο
18
20
6
1
5
50
Υ= τροπιδική (26), Τ= τραχειακή (24), Β= βρογχική (7)

Σε 6 (12%) ασθενείς, χρειάστηκε η τοποθέτηση περισσοτέρων της μιας ενδοπρόθεσης (Πίνακας 4). Συγκεκριμένα σε 5 (10%) τοποθετήθηκαν δυο ενδοπροθέσεις και σε έναν (2%) τοποθετήθηκαν τρεις ενδοπροθέσεις. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, πριν από την

τοποθέτηση των τραχειοβρογχικών ενδοπροθέσεων σε 9 (18%) ασθενείς, χρησιμοποιήθηκε Laser για την εκτομή της ενδοαυλικής προβολής του όγκου.

 

Συνολικά τοποθετήθηκαν 57 τραχειοβρογχικές σιλικονούχες ενδοπροσθέσεις εκ των οποίων 24 (42%) τραχειακές (Τ), 26 (46%) τροπιδικές (Υ) και 7 (12%) βρογχικές (Β).

Σαράντα οκτώ ασθενείς (96%) ανένηψαν αμέσως μετά την επέμβαση και από τους 48 ασθενείς, οι 44 (90%) παρουσίασαν άμεσα βελτίωση της αναπνευστικής τους λειτουργίας, με βάση τις τιμές των αερίων στο αρτηριακό αίμα, καθώς και τον κορεσμό πριν και μετά την επέμβαση, παρουσίασαν δε ομαλή πορεία μετά την τοποθέτηση της ενδοπρόσθεσης. Τρεις (6%) από τους ασθενείς που ανέχθηκαν καλώς την επέμβαση εμφάνισαν μετακίνηση της ευθείας ενδοπρόσθεσης της τραχείας (Τ). Σε 1 ασθενή (2%) αναπτύχθηκε κοκκιωματώδης ιστός περιφερικά της θέσης τοποθέτησης της ενδοπρόσθεσης 6 μήνες μετά την επέμβαση.

 

Σε 2 ασθενείς (4%) κρίθηκε απαραίτητη η παραμονή τους στη ΜΕΘ άμεσα μετεγχειρητικά. Από τους ασθενείς που μεταφέρθηκαν στη ΜΕΘ, ο πρώτος έπασχε από καρκίνο πνεύμονα και κακοήθη εξωαυλική τροπιδική στένωση που είχε οδηγήσει προεγχειρητικά σε ολική ατελεκτασία του αριστερού πνεύμονα. Υπεβλήθη σε διαστολές και τοποθέτηση Υ ενδοπρόσθεσης. Ο ασθε- νής αυτός παρουσίαζε πολλές βρογχικές εκκρίσεις και απαιτήθηκε η διασωληνωση του με τη βοήθεια του ινοβρογχοσκοπίου για περαιτέρω πλύσεις και αναρροφήσεις του βρογχικού δένδρου. Αποσωληνώθηκε την 4η ημέρα μετά την τοποθέτηση της ενδοπρόσθεσης με πλήρη έκπτυξη των πνευμόνων. Ο δεύτερος ασθενής πασχε από καλοήθη τραχειακή στένωση λόγω παρατεταμένης διασωλήνωσης. Εξαιτίας οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου προ 4μήνου και με κλάσμα εξώθησης 20%, κατά την ανάνηψη παρουσίασε οξεία καρδιακή ανεπάρκεια. Με τη βοήθεια πάλι του ινοβρογχοσκοπίου διασωληνώθηκε και οδηγήθηκε στη ΜΕΘ για την αντιμετώπιση της οξείας καρδιακής ανεπάρκειας, που τελικά ήταν επιτυχής.

 

Από τους 3 ασθενείς (6%) που εμφάνισαν μετακίνηση της ενδοπρόσθεσης, ο ένας παρουσίαζε τραχειομαλάκυνση που αναπτύχθηκε μετά από ολική λαρυγγεκτομή για καρκίνο λάρυγγος και μόνιμη τραχειοστομία από διετίας. Στην περίπτωση αυτή πραγματοποιήθηκε νέα βρογχοσκόπηση και επανατοποθέτηση της ενδοπσθεσης στην ίδια θέση. Ένας άλλος εμφάνισε σταδιακή εγκατάσταση δύσπνοιας, 9 μήνες μετά την τοποθέτηση ευθείας ενδοπρόσθεσης (Τ) στην τραχεία. Μετά από βρογχοσκόπηση διαπιστώθηκε μερική απόφραξη της ενδοπρόσθεσης από αποξηραμένες εκκρίσεις, λόγω συνέχισης του καπνίσματος και παράληψης της απαι- τούμενης εφύγρανσης (Εικόνα 2).

Εικόνα 2. α. Στένωση της ενδοπρόθεσης από αποξηραμένες εκκρίσεις.
β. Ενδοαυλική εμφάνιση του stent μετά τον καθαρισμό
των αποξηραμένων εκκρίσεων.

 


Οι αποξηραμένες εκκρίσεις αφαιρέθηκαν, πραγματοποιήθηκε μηχανικός ενδοαυλικός καθαρισμός της ενδοπρόσθεσης, η οποία παρέμεινε στη θέση της. Ένα χρόνο μετά έγινε αλλαγή της ενδοπρόσθεσης με μία μεγαλύτερης διαμέτρου και μήκους, λόγω εκδήλωσης τραχειομαλάκυνσης περιφερικότερα.

 

Εικόνα 3. Εξωαυλική στένωση τραχείας προ (α) μετά (β) την τοποθέτηση
των stent. Απαιτήθηκε η τοποθέτηση 2 σιλικονούχων stents (Y και ευθύ).
Στο βάθος φαίνεται το Υ.

Τέλος, στον τρίτο ασθενή που εμφάνισε μετακίνηση της ενδοπρόσθεσης, πραγματοποιήθηκε νεα βρογχοσκόπηση και επανατοποθέτηση αυτής στην ίδια θέση (Εικόνες 3, 4).

 

Ένας άλλος ασθενής, 6 μήνες μετά την τοποθέτηση της τραχειακής ενδοπρόσθεσης, παρουσίασε σταδιακά δύσπνοια, η οποία οφειλόταν σε ανάπτυξη κοκκιωμάτων περιφερικά της θέσης της ενδοπρόσθεσης. Αρχικά αφαιρέθηκε η ενδοπρόσθεση, στη συνέχεια έγινε αφαίρεση του κοκκιωματώδους ιστού με τη βοήθεια της διαθερμίας και της βρογχοσκοπικής λαβίδας και τέλος έγινε επανατοποθέτηση νέας ενδοπρόσθεσης ιδίων διαστάσεων για την αποφυγή επιμόλυνσης.

 

Τα αποτελέσματα της μεθόδου και η αποδοχή της από τους ασθενείς ήταν εξαιρετικά. Κανένας ασθενής δεν παραπονέθηκε για πόνο ή δύσπνοια. Ελάχιστοι μόνο ανέφεραν αίσθημα ξένου σώματος για μερικές ημέρες. Προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος της επιμόλυνσης, δυο μέτρα κρίνονται απαραίτητα:

1. Καλή αποστείρωση της ενδοπρόσθεσης και

2. Χορήγηση αντιβιοτικών για μερικές ημέρες βάσει του αντιβιογράμματος από τις καλλιέργειες των βρογχικών εκκρίσεων προ της τοποθέτησης της ενδοπρόσθεσης.

Εικόνα 4. Κακοήθης στένωση τραχείας πριν (α) και μετά (β) την τοποθέτηση
ευθέoς Dumon stent. Της τοποθέτησης προηγήθηκαν πολλαπλές διαστολές της τραχείας.

 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Οι ενδοπροθέσεις διακρίνονται σε: α) μεταλλικές π.χ. (Palmaz), β) μεταλλικές αυτοδιατεινόμενες (Gianturco wallstent, Schneider), γ) σιλικονούχες (Dumon, Montgomery, Hood), και δ) συνδυασμός μεταλλικής με σιλικονούχο επικάλυψη (Dynamic, Orlowski, Novastent, Ultraflex, Silmet). Η χρήση των μεταλλικών ενδοπροθέσεων για τη θεραπεία των τραχειοβρογχικών στενώσεων περιγράφτηκε για πρώτη φορά το 1951 από τους Belsey8, Bucher9 και συνεργάτες τους. Η πρώτη επιτυχής τοποθέτηση σιλικονούχου ενδοπρόσθεσης στους αεραγωγούς περιγράφτηκε το 1965 από τον Montgomery10, ο οποίος χρησιμοποίησε σιλικονούχο σωλήνα σχήματος Τ στην τραχεία. Έκτοτε ειδικές σιλικονούχες ενδοπροθέσεις έχουν σχεδιαστεί για χρήση αυτών στην τραχεία, στους βρόγχους και στην κυρία τρόπιδα όπως έχουν περιγραφεί το 1967 από τον Graziano και τους συνεργάτες του5. Οι ενδείξεις τοποθέτησης των τραχειοβρογχικών ενδοπροσθέσεων είναι:

1) Κακοήθης στένωση τραχείας ή κυρίου βρόγχου (εξωαυλική συμπίεση των μεγάλων αεραγωγών) σε ασθενείς που έχουν μικρό προσδόκιμο επιβίωσης.

2) Κακοήθης τραχειοβρογχική απόφραξη που δεν εμφανίζει βελτίωση μετά από εφαρμογή laser ή διαστολής.

3) Κακοήθης τραχειοβρογχική απόφραξη σε ασθενείς που υποβάλλονται σε εξωτερική ακτινοβολία.

4) Υπογλωττιδική στένωση μετά από παρατεταμένη μηχανική αναπνοή στην οποία έχει αποτύχει ή δεν ενδείκνυται η χρήση laser.

5) Καλοήθεις τραχειακές στενώσεις σε ασθενείς που αντενδείκνυται η χειρουργική αντιμετώπιση. 6) Καλοήθεις τραχειακές στενώσεις φλεγμονώδους αιτιολογίας αναμένοντας ανταπόκριση σε συστηματική θεραπεία ή προκειμένου να υποβληθούν σε επεμβάσεις.

Εικόνα 5. Τραχειοβρογχομαλάκυνση. Εμφάνιση της τρόπιδας πριν (α) και
μετά (β) την τοποθέτηση του stent.

7) Τοπική ή εκτεταμένη τραχειοβρογχομαλάκυνση. (Εικόνα 5).

8) Αναστομωτικές στενώσεις μετά από μεταμόσχευση πνευμόνων ή καρδιάς πνευμόνων ή επεμβάσεις επί της τραχείας3.

9)Τραχείο ή βρόγχοοισοφαγικά συρίγγια (μόνον σιλικονούχος ενδοπρόσθεση)4.

10) Ενδοπροθέσεις επίσης χρησιμοποιούνται όταν η εκτομή ενδοαυλικών βλαβών με Laser είναι ατελής.

 

Πάντα υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει το θέμα της ιδανικής ενδοπρόσθεσης. Το ιδανικό υλικό κατασκευής θα ήταν αυτό που δεν θα είχε επιρρέπεια σε μολύνσεις ή στην πρόκληση αντίδρασης ξένου σώματος ή και τέλος θα μπορούσε να τοποθετηθεί με σχετικά εύκολο τρόπο. Kατά καιρούς έχουν χρησιμοποιηθεί υλικά από μέταλλο, σιλικόνη, marlex ή συνδυασμό αυτών11-14.

 

Εικόνα 6. H σιλικονούχος ενδοπρόθεση Dumon.

Σήμερα, διεθνώς χρησιμοποιούνται περισσότερο οι σιλικονούχες ενδοπροθέσεις και οι μεταλλικές επικαλυμμένες ενδοπροθέσεις. Η ενδοπρόθεση Dumon είναι κατασκευασμένη από μαλακή σιλικόνη και διατίθεται σε διάφορα μήκη, διαμέτρους και σχήματα (Εικόνα 6).

 

Για να μειωθεί ο κίνδυνος της μετακίνησης της ενδοπροσθέσεως υπάρχουν προεκβολές εξωαυλικά οι οποίες επιτυγχάνουν την καθήλωση της στην επιθυμητή θέση της τραχείας και των κύριων βρόγχων. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται περιορισμός της μετακίνησης καθώς και μείωση της ισχαιμίας στην επιφάνεια της τραχείας.

 

Οι ενδοπροσθέσεις αυτές τοποθετούνται πάντα με τη βοήθεια του άκαμπτου βρογχοσκοπίου το οποίο είναι ειδικά σχεδιασμένο και συνδυάζεται με σύστημα εισαγωγής των ενδοπροθέσεων. Το βρογχοσκόπιο επιτυγχάνει αρχικά διαστολή της στένωσης και εν συνεχεία αυτό ανασύρεται και τοποθετείται η ενδοπρόσθεση στην περιοχή της στένωσης. Σήμερα οι ενδοπροσθέσεις από σιλικόνη είναι οι ευρύτερα χρησιμοποιούμενες στην Ευρώπη και στη Β. Αμερική. Βασικό πλεονέκτημα τους είναι η ποικιλία σε μήκος και διάμετρο και το οτι είναι διαθέσιμες σε σχήμα "Υ'', κάτι που δεν έχει επιτευχθεί ακόμα στις μεταλλικές ενδοπροθέσεις. Έτσι, είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν σε βλάβες της κύριας τρόπιδας, ενώ μπορούν να αφαιρεθούν με ευκολία. Κατ' αυτό τον τρόπο, έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα αφού μπορούν να αφαιρεθούν μετά από 1-2 χρόνια έχοντας λειτουργήσει σαν "νάρθηκας" της τραχείας. Αξίζει να προσθέσει κανείς οτι ο Naunheim στην επίκριση της εργασίας της Madden et al14 τονίζει ιδιαίτερα την αδυναμία της αφαίρεσης των μεταλλικών ενδοπροθέσεων αλλά και τους τραυματισμούς που προξενούν τα μεταλλικά άκρα, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ασθενείς με καλοήθεις στενώσεις.

 

Για μεγάλες καλοήθεις στενώσεις, η μέση διάρκεια παραμονής της ενδοπρόσθεσης είναι ένα έως δυο χρόνια, ενώ για κακοήθεις νόσους είναι τέσσερις μήνες, όσο και το διάστημα επιβίωσης του ασθενούς. Σε βλάβη χαμηλού βαθμού κακοήθειας, έχει αναφερθεί παραμονή της ενδοπρόσθεσης εως και επτά χρόνια6.

 

Στην άμεση περίοδο μετά την τοποθέτηση της ενδοπρόσθεσης, οι ασθενείς πρέπει να κάνουν εισπνοές με ψεκασμό φυσιολογικού ορού, μεγάλων σταγόνων, κατά μέσο όρο τέσσερις φορές ημερησίως. Ο αριθμός των εισπνοών μπορεί προοδευτικά να ελαττωθεί και να χρησιμοποιούνται μόνον όταν υπάρχει έντονη απόχρεμψη και ξηρή ατμόσφαιρα.

 

Ο βρογχοσκοπικός έλεγχος της ενδοπρόσθεσης είναι επιβεβλημένος και θα πρέπει να πραγματοποιείται μια ή δυο φορές το χρόνο. Ενδοπροσθέσεις που δεν είναι στη σωστή θέση λόγω μετακίνησης τους θα πρέπει να επανατοποθετούνται ή να αφαιρούνται. Αιφνίδια ανα- πνευστική δυσχέρεια σημαίνει απόφραξη ή μετακίνηση, η οποία συνοδεύεται συχνότερα με βήχα.

 

Η προοδευτική αναπνευστική δυσχέρεια μπορεί να οφείλεται: α) σε ανάπτυξη κοκκιώματος, β) απόφραξη από εκκρίσεις εντός αυτής και γ) υποτροπή της νόσου περιφερικότερα της θέσης τοποθέτησης της ενδοπρόσθεσης. Στις περιπτώσεις αυτές η ενδοπρόσθεση θα πρέπει να αφαιρείται και να διανοίγεται ο αυλός της τραχείας ή του βρόγχου με τη χρήση διαθερμίας ή Laser και στη συνέχεια να επανατοποθετηθεί η ίδια ή μια άλλη με μεγαλύτερο μήκος ή και διάμετρο για την υπερκάλυψη της νεοπλασματικής βλάβης. Δύσοσμη απόπνοια είναι ένδειξη ανάπτυξης βακτηρίων ή μυκήτων και η ενδοπρόσθεση θα πρέπει να αντικαθίστανται. Η ενδοπρόσθεση Dumon μπορεί εύκολα να αφαιρεθεί με τη χρήση της ενδοβρογχικής συλληπτικής λαβίδας αφαίρεσης ξένου σώματος.

 

Η ενδοπρόσθεση περιστρέφεται για να αποκολληθεί, το άνω πέρας της συνθλίβεται και τελικά φέρεται προς το άκρο του άκαμπτου βρογχοσκοπίου και ανασύρεται μαζί με αυτό. Μετά την απομάκρυνση της ενδοπρόσθεσης, είναι απαραίτητο να αφαιρούνται οι ιστοί που έχουν αναπτυχθεί στα άκρα της όπως σαρκία ή κοκκιώματα.

 

Συμπερασματικά η τοποθέτηση σιλικονούχων ενδοπροθέσεων είναι ασφαλής και αποτελεσματική μέθοδος για την αντιμετώπιση εξωαυλικών κυρίως στενώσεων, καλοήθους ή κακοήθους αιτιολογίας, οι οποίες είναι δυνατό να εκτείνονται μέχρι και το ύψος της δευτερεύ- ουσας τρόπιδας11.

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. Dumon JF. A dedicated tracheobronchial stent. Chest 1990; 97:328.
  2. Bolliger CT, Probst RT, Schope K et al. Silicone stents in the management of inoperable tracheobronchial stenosis. Chest 1993; 104:1653.
  3. Sonett JR, Keenan RJ. Endobronchial management of benign, malignant and lung transplantation airways stenoses. Ann Thor Surg 1995; 59:1417.
  4. Philips MJ. Stenting Therapy for Stenosing Airway Diseases Respirology 1988; 3(4):215.
  5. Graziano J, Spinazolla A, Neville WF. Prosthetic replacement of the tracheal carina. Ann Thorac Surg 1967; 4:1
  6. Dumon JF, Meric B et al. Indwelling tracheobronchial prosthesis. Chest 1988; 94:685
  7. Gaer JAR, Tsang V, Khaghani A, et al. Use of endotracheal silicone stents for relief of tracheobronchial obstruction. Ann Thorac Surg 1992; 54:512.
  8. Belsey R. Resection and reconstruction of the intrathoracic trachea. Br J Surg 1951; 51:200.
  9. Bucher RM, Busunette WE, Rosemond GE. Experimental reconstruction of tracheal and bronchial defects with stainless steel wire mesh. J Thorax Surg 1951; 21:572.
  10. Montgomery WW. T-tube tracheal stent. Arch Otholaryngol 1965; 82:320.
  11. Cooper JD, Pearson FG, Patterson GA et al. Use of silicone stents in the management of airway problems. Ann Thorac Surg 1989; 47:371. .
  12. Cortese DA, Edell ES. Role of photography, laser therapy, brachytherapy and prosthetic stents in the management of lung cancer. Clin Chest Med 1993; 1:149.
  13. Wood DE. Airway stenting. Chest Surg Clin N Am 2001; 11(4):841.
  14. Madden BP, Data S, MB Charokopos N. Experience with Ultraflex Expandable Metallic Stents in the Management of Endobrochial Pathology. Ann Thorac Surg 2002; 73:938.
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE