Please wait. Loading...
 
Αποστολή σε φίλο
 
Σπάνια περίπτωση πνευμονίας από PenicMum Marneffei σε ανοσοκατασταλμενο ασθενή
Γυναίκα, 53 ετών, μη καπνίστρια, προσήλθε λόγω δύσπνοιας στην κόπωση (ΙΙΙ/IV), σταδιακά επιδεινούμενης από εβδομάδος. Από το ατομικό της αναμνηστικό προέκυψε ιδιοπαθής περικαρδίτιδα που διεγνώσθη πριν από 4 μήνες για την οποία ελάμβανε μεθυλπρεδνιζολόνη 24 mgr/ημέρα. Από την κλινική εξέταση κατά συστήματα δεν προέκυψαν παθολογικά ευρήματα. Στον εργαστηριακό έλεγχο παρουσίασε σοβαρού βαθμού υποξαιμία (pH:7,38, pO2:56, pCO2:38, HCO3:28, SatO2:90%), ορθόχρωμη αναιμία (HCT:35%) και λεμφοπενία (Λευκά:9,89, Ουδ.:70,2%, Λεμφ.: 11,5%, Μονοπ.:3,5%, Ηωσ.:0,1%, Βασ.:0,1%). Η ακτινογραφία θώρακα, ανέδειξε διάσπαρτες ανομοιογενείς σκιάσεις κυψελιδικού τύπου και κατά τόπους συρρέοντα οζίδια στα μέσα και κάτω πνευμονικά πεδία. Η αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας (HRCT) θώρακα ανέδειξε όζους και οζίδια σε επαφή με βρογχοαγγειακές δομές και μεγαλύτερες περιοχές πύκνωσης (από συρροή όζων), διακλαδιζόμενες γραμμοειδείς και οζώδεις σκιάσεις και διάσπαρτες περιοχές θαμβής υάλου. Ο πλήρης μικροβιολογικός και ιολογικός έλεγχος απέβη αρνητικός. Λόγω ταχείας επιδείνωσης της ασθενούς και λόγω αποτυχίας της ήδη χορηγούμενης κοινής θεραπείας με αντιβιοτικά, η ασθενής υπεβλήθη σε βρογχοσκοπικό έλεγχο. Η καλλιέργεια του βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος (BAL) ανέδειξε Penicillium Marneffei σε μεγάλη ανάπτυξη (>106). Η ασθενής έλαβε Αμφοτερικίνη Β και Ιτρακοναζόλη με παροδική βελτίωση της κλινικής και ακτινολογικής της εικόνας. Απεβίωσε 20 ημέρες μετά την έναρξη της ενδεδειγμένης θεραπείας. Τα βιβλιογραφικά δεδομένα που αφορούν σε πνευμονία από Penicillium Marneffei είναι ελάχιστα. Πνενμων 2006,19(1):74-80.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

H Penicillinosis Marneffei (PSM) είναι μία σπάνια μυκητιασική νόσος, η οποία προκαλείται από συστηματική προσβολή του ανθρώπινου οργανισμού από τον διμορφικό μύκητα Penicillium Marneffei (PM). Η λοίμωξη αυτή είναι μία από τις συχνότερες ευκαιριακές λοιμώξεις σε άτομα με σύνδρομο επίκτητης ανοσοανεπάρκειας (AIDS) και αν παραμείνει χωρίς θεραπεία έχει μεγάλο ποσοστό θνησιμότητας. Αν και η πρώτη αναφορά στη νόσο έγινε το 19731, τα περιστατικά παρέμεναν ελάχιστα έως ότου η πανδημία του AIDS έκανε την εμφάνιση της στη Νότιο Ασία. Η περιοχές που ενδημεί περισσότερο ο μύκητας αυτός είναι η Ταϊλάνδη, το Βιετνάμ, η Καμπότζηα, το Χόνγκ-Κόνγκ και η Νότιος Κίνα2,3. Σποραδικά, νέα περιστατικά έχουν ανακοινωθεί πρόσφατα στην Κίνα4-9, και αυτό δείχνει μία τάση για αύξηση της νόσου, λόγω της αύξησης των κρουσμάτων του AIDS.

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ

Εικόνα 1.Στην ακτινογραφία θώρακος της ασθενούς που είχε γίνει ένα μήνα πριν την εισαγωγή της στο νοσοκομείο βλέπουμε μόνο αύξηση του καρδιοθωρακικού δείκτη (Α), ενώ στην ακτινογραφία θώρακος της εισαγωγή της βλέπουμε διάσπαρτες ανομοιογενείς σκιάσεις αλλά και οζίδια κατά τόπους συρρέοντα, κυρίως στα μέσα και κάτω πνευμονικά πεδία (Β).

 

Πρόκειται για γυναίκα 53 ετών, μη καπνίστρια, αγρότισσα (ελαιόδενδρα), που ,προσήλθε στο νοσοκομείο λόγω δύσπνοιας στην κόπωση (III/IV) σταδιακά επιδεινούμενης από εβδομάδος. Από το ατομικό της αναμνηστικό η γυναίκα έπασχε από αρτηριακή υπέρταση, υπερχοληστερολαιμία και οστεοπόρωση για τα οποία ελάμβανε ιρβεσαρτάνη, ατορβαστατίνη, άλατα ασβεστίου και αλεδρονάτη νατριούχο. Τέλος επισημαίνεται περικαρδίτιδα αγνώστου αιτιολογίας, διεγνωσμένη προ 4μήνου για την οποία ελάμβανε μεθυπρεδνιζολόνη 24 mgr ημερησίως.

 

Από την κλινική εξέταση της ασθενούς προέκυψε φυσιολογικό αναπνευστικό ψυθίρισμα, Si, S2 ευκρινείς ρυθμικοί, χωρίς φυσήματα και ήχο τριβής, κοιλιά μαλακή ευπίεστη ανώδυνη, με φυσιολογικούς εντερικούς ήχους και αψηλάφητο ήπαρ και σπλήνα. Οι λεμφαδένες ήταν αψηλάφητοι και δεν παρατηρήθηκαν βλάβες στο δέρμα. Τα ζωτικά σημεία της ασθενούς ήταν εντός φυσιολογικών ορίων (θ: 36,5°C, ΑΠ:110/70 mmHg, 25 αναπνοές/λεπτό, 100 σφύξεις/λεπτό) και στα αέρια αίματος είχε σοβαρού βαθμού υποξαιμία με ph: 7,38, pO2: 56 mmHg, pCO2: 38 mmHg, HCO3: 28, SatO2: 90%. Επίσης έπασχε από ορθόχρωμη αναιμία με HCT:35% και λεμφοπενία (Λευκά: 9,89, Ουδ.: 70%, Λεμφ.: 11,5%, Μονοπ: 3,5%, Ηωσ.: 1%, Βασ.: 0,1%). Η ΤΚΕ ήταν 61, η CRP 0,20 και οι βιοχημικές εξετάσεις εντός φυσιολογικών ορίων. Στην ασθενή έγινε Mantoux που ήταν αρνητική (0 mm), με επανάληψη μετά από 10 ημέρες (bοοster effect) που επίσης ήταν αρνητική (0 mm). Στην ακτινογραφία θώρακος διαπιστώθηκαν διάσπαρτες ανομοιογενείς σκιάσεις αλλά και οζίδια κατά τόπους συρρέοντα, κυρίως στα μέσα και κάτω πνευμονικά πεδία (Εικόνα 1).

Εικόνα 2.Στην HRCTτης εισαγωγής της ασθενούς στο νοσοκομείο βλέπουμε όζους και οζίδια σε επαφή με βρογχοαγγειακές δομές, καθώς και μεγαλύτερες περιοχές πύκνωσης (πιθανά από συρροή όζων). Επίσης πολλαπλές διακλαδιζόμενες γραμμοειδείς σκιάσεις και διάσπαρτες σκιάσεις δίκην θολής υάλου σε όλα σχεδόν τα πνευμονικά πεδία.

Στην αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας θώρακος, αναδείχθηκαν όζοι και οζίδια σε επαφή με βρογχοαγγειακές δομές, καθώς και μεγαλύτερες περιοχές πύκνωσης (πιθανά από συρροή όζων). Επίσης πολλαπλές διακλαδιζόμενες γραμμοειδείς σκιάσεις και διάσπαρτες σκιάσεις δίκην θολής υάλου σε όλα σχεδόν τα πνευμονικά πεδία (Εικόνα 2).

 

Η ασθενής υπεβλήθη σε υπέρηχο καρδιάς για έλεγχο της περικαρδιακής της συλλογής, που έδειξε ελάχι στο ελεύθερο περικαρδιακό υγρό χωρίς άλλα παθολογικά ευρήματα και έτσι έγινε σταδιακή μείωση και διακοπή της χορηγούμενης κορτιζόνης, λαμβάνοντας υπόψιν τη λεμφοπενία που παρουσίαζε σταθερά στο περιφερικό αίμα.

 

Η ασθενής υπεβλήθη επίσης σε έλεγχο για συγγενείς και επίκτητες ανοσοανεπάρκειες (ηλεκτροφόρηση πρωτεϊνών και ποσοτικός προσδιορισμός, μέτρηση των παραγόντων του συμπληρώματος, ELISA και Western blot για HIV) που ήταν αρνητικός.

 

Στη συνέχεια έγιναν καλλιέργειες πτυέλων και PCR για B. Koch και άτυπα μυκοβακτηρίδια που ήταν επίσης αρνητικά. Αρνητικός ήταν ο άμεσος ανοσοφθορισμός και το PCR, ο ιολογικός έλεγχος για EBV, CMV, HSV, και ο ανοσολογικός έλεγχος για νοσήματα του κολλαγόνου και αγγειίτιδες. Τέλος, εντός φυσιολογικών ορίων ήταν οι καρκινικοί δείκτες.

 

Η πρώτη θεραπευτική προσέγγιση της ασθενούς ήταν χορήγηση αντιβιοτικής αγωγής με αμοξυκιλλίνη-κλαβουλανικό οξύ, κλαριθρομικίνη χωρίς καμία κλινική ή εργαστηριακή βελτίωση.

              8η Εβδομάδα                        10 Εβδομάδα
                νοσηλείας                              νοσηλείας
Εικόνα 3. Εξέλιξη νόσου. Ακτινολογική εικόνα με βλάβες σε όλα τα πνευμονικά πεδία.
Εικόνα 4. Εξέλιξη νόσου- HRCT Θώρακος- Επιδείνωση των βλαβών

Η ασθενής καλύφθηκε επίσης με σουλφαμεθοξαζόλη και τριμεθοπρίμη για P. carinii, λαμβάνοντας υπόψιν τη μακροχρόνια λήψη κορτιζονοθεραπείας (4 μήνες), την κυτταρική ανοσοκαταστολή της ασθενούς όπως αυτή προέκυπτε από τη γενική αίματος της εισαγωγής της και λόγω του ότι η ακτινολογική εικόνα (αμφοτερόπλευρα διάσπαρτα διηθήματα) θα μπορούσε να είναι συμβατή με λοίμωξη από P. carinii. Τότε η ασθενής υπεβλήθη σε βρογχοσκοπικό έλεγχο που δεν ανέδειξε κάποια ενδοαυλική βλάβη. Παρά τις θεραπευτικές αγωγές που ακολουθήθηκαν η ασθενής παρουσίασε ταχεία επιδείνωση της κλινικής της εικόνας με μεγάλη έκπτωση της αναπνευστικής της λειτουργίας (SatU2: 80%), καθώς και της ακτινολογικής της εικόνας (Εικόνες 3, 4).

 

Από την καλλιέργεια του βρογχοκυψελιδικού εκπλύ ματος (BAL) προέκυψε Penicillium Marneffei σε ανάπτυξη >106 (Εικόνα 5). Τότε η ασθενής υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία άνω-κάτω κοιλίας και εγκεφάλου για ανεύρεση βλαβών από το μύκητα και σε άλλα όργανα. Οι αξονικές όμως δεν ανέδειξαν βλάβες αλλού και έτσι στην ασθενή χορηγήθηκε αμφοτερικίνη Β 0,6 mg/ kg iv την ημέρα για δύο εβδομάδες και ιτρακοναζόλη 200 mg peros δύο φορές την ημέρα για 10 ημέρες. Και ενώ η ασθενής παρουσίασε παροδική βελτίωση της κλινικής και ακτινολογικής της εικόνας, απεβίωσε 20 ημέρες μετά την έναρξη της ενδεδειγμένης θεραπείας, λόγω μαζικής πνευμονικής εμβολής, όπως προέκυψε από την ιατροδικαστική έκθεση της νεκροψίας που έγινε στην ασθενή μετά τον αιφνίδιο θάνατό της. Εκτιμούμε ότι η αιτία επιδείνωσης της εικόνας της πριν το θάνατό της, ήταν η διακοπή της αμφοτερικίνης Β στις δύο εβδομάδες, ακολουθώντας στενά τις βιβλιογραφικές ενδείξεις (γενικές οδηγίες χρήσης του συγκεκριμένου φαρμάκου στις μυκητιασικές λοιμώξεις), ενώ η διάρκεια της ενδοφλέβιας αγωγής θα έπρεπε να είχε εξατομικευτεί ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου για τη συγκεκριμένη ασθενή λαμβάνοντας υπόψιν και την έλλειψη βιβλιογραφίας όσον αφορά τη διάρκεια θεραπείας για το P. Marneffei.

 

Εικόνα 5.Μικροσκοπική απεικόνιση του Penicillium Marneffei σε καλλιέργεια (Lactophenol blue; Μεγέθυνση x400).

ΣΥΖΗΤΗΣΗ

 

Το Penicillium Marneffei απομονώθηκε για πρώτη φορά το 1956 στο ήπαρ ποντικών, στο Βιετνάμ, από τον Capponi10. Ο μύκητας αυτός πήρε το όνομα του πολύ αργότερα από τον Dr. Marneffei, διευθυντή του Ινστιτούτου Pasteur στην Ινδοκίνα και στο Παρίσι1. Το 1959 αναφέρεται η πρώτη λοίμωξη σε άνθρωπο όταν ο Segretain11 ανακάλυψε τυχαία την ανάπτυξη του μύκητα αυτού στα δάχτυλά του και λίγες μέρες αργότερα εμφάνισε λεμφαδενοπάθεια. Ο Segretain θεράπευσε επιτυχώς τον εαυτό του με νυστατίνη χορηγούμενη από το στόμα, φάρμακο το οποίο αργότερα αποδείχτηκε μη αποτελεσματικό σε φυσικές λοιμώξεις από Penicillium Marneffei στον άνθρωπο12. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα ανακοινώθηκε από τον DiSalvo και τους συνεργάτες του1 η πρώτη φυσική λοίμωξη από P. Marneffei σε άνθρωπο. Επρόκειτο για έναν άνδρα 61 ετών που ζούσε στην Βόρεια Καρολίνα. Ο ασθενής αυτός είχε εργασθεί στο Βιετνάμ, είχε ταξιδέψει στην Νότια Ασία και είχε υποβληθεί σε ακτινοθεραπεία και σπληνεκτομή λόγω λεμφώματος Hodgkin's. Ο μύκητας απομονώθηκε από το σπλήνα του και στον ασθενή χορηγήθηκε αμφοτερικίνη Β, δεν αναφέρεται όμως η διάρκεια της θεραπείας και αν αυτή ήταν αποτελεσματική.

 

Πρόκειται για την τρίτη συχνότερη ευκαιριακή λοίμωξη σε HIV θετικούς ασθενείς, σε συγκεκριμένες περιοχές της Νοτίου Ασίας, μετά την εξωπνευμονική φυματίωση και την κρυπτοκοκκίαση13. Οι περιοχές που ο μύκητας ενδημεί περισσότερο είναι η Νότια Ασία10,11,14 και το νότιο τμήμα της Κίνας12,15. Για το λόγο αυτό η λοίμωξη πρέπει να βρίσκεται μεταξύ των διαφοροδιαγνωστικών νοσημάτων μεταναστών ή ταξιδιωτών από τις περιοχές αυτές16-24. Αν και οι περισσότεροι ασθενείς με P. Marneffei είναι ανοσοκατασταλμένοι, κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι το P. Marneffei μπορεί να προκαλέσει λοίμωξη σε όλους τους ανθρώπους λόγω του ότι σε περιοχές που ενδημεί ο μύκητας έχουν αναφερθεί λοιμώξεις σε άτομα με επαρκές ανοσοποιητικό σύστημα12,25. Ή μη έγκαιρη διάγνωση και η μη ενδεδειγμένη θεραπεία έχει ως αποτέλεσμα υψηλό ποσοστό θνητότητας που δεν σχετίζεται με την συνυπάρχουσα HIV λοίμωξη12-14,23,25. Σε αρκετές περιπτώσεις η Penicilliosis Marneffei διαγιγνώσκεται ως φυματίωση14,16,26-32, λόγω του ότι οι δύο αυτές λοιμώξεις έχουν παρόμοια συμπτωματολογία14,17,24,27,32. Δυστυχώς όμως η αντιφυματική αγωγή δεν είναι καθόλου αποτελεσματική στην Penicilliosis Marneffei14,30,31. Λόγω της παρόμοιας τους συμπτωματολογίας σε HIV θετικούς ασθενείς, η Penicilliosis Marneffei μπορεί να διαγνωσθεί επίσης ως ιστοπλάσμωση ή κρυπτοκοκκίαση12,16,17,24,26,30,33.

 

Πάνω από 90% των περιπτώσεων με Penicilliosis Marneffei είναι άρρενες και η ηλικία τους κυμαίνεται από 3 μήνες έως 72 έτη. Το 80% των περιπτώσεων αυτών αφορά ανοσοκατεσταλμένα άτομα. Η απάντηση του οργανισμού στο μύκητα έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία κοκκιωμάτων με νέκρωση στο κέντρο τους, που αργότερα μπορεί να αποστηματοποιηθούν. Έτσι έχουμε την εμφάνιση αποστημάτων σε πολλά όργανα, με συχνότερα τους πνεύμονες, το δέρμα, το ήπαρ και τον υποδόριο ιστό1-14.

 

Τα συχνότερα κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών με Penicilliosis Marneffei είναι ο πυρετός, η απώλεια βάρους και η αναιμία. Η διασπορά της νόσου χαρακτηρίζεται από δερματικές βλάβες που εντοπίζονται συχνότερα στο πρόσωπο, στα πτερύγια των ώτων και στα ανώτερα τμήματα του κορμού. Πολλοί ασθενείς εμφανίζουν μη παραγωγικό βήχα1-35. Υπάρχει συχνά γενικευμένη λεμφαδενοπάθεια. Ηπατομεγαλία έχει παρατηρηθεί σε κάποιους ασθενείς, κυρίως σε παιδιά με AIDS36. Αρκετοί επίσης είναι οι ασθενείς με προσβολή των πνευμόνων, οι οποίοι εμφανίζουν στην ακτινογραφία θώρακος περιοχές πύκνωσης, αποστήματα και σπήλαια13. Δεν εμφανίζεται συχνά πυλαία λεμφαδενοπάθεια με ασβεστοποίηση14. Αρκετές είναι οι περιπτώσεις στις οποίες έχει παρατηρηθεί μυκηταιμία και διάρροια (ειδικά σε παιδιά με AIDS)36, νεκρωτικές βλατίδες και όζοι ή φλύκταινες στο δέρμα και τον υποδόριο ιστό13,21,37. Έχουν αναφερθεί και κάποιες περιπτώσεις με συμμετοχή του μυελού των οστών στη λοίμωξη, λευκοκυττάρωση12,30,38 και έλκη στα γεννητικά όργανα13. Περικάρδίτιδα7,12,14,31 και πλευρίτιδα7,39 έχει περιγραφεί σε ελάχιστες περιπτώσεις. Οστεολυτικές βλάβες ή οστεομυελίτιδα27, αρθρίτιδα37 και υποφαρυγγικά πυώδη αποστήματα που προκαλούν απόφραξη των ανώτερων αεραγωγών28 είναι σπονιότερα.

 

Η διάγνωση της νόσου τίθεται με μία από τις ακόλουθες τεχνικές: Wright's, Giemsa, αιματοξυλίνης και ηωσίνης, Grocott-Gomori methenamine-silver nitrate και periodic acid-Schiff stains. Δείγματα για άμεση εξέταση μπορεί να ληφθούν από αναρρόφηση μυελού των οστών, λεμφαδένων και απόξεση δέρματος. Στα δείγματα αυτά φαίνονται ενδοκυττάριοι και εξωκυττάριοι βασεόφιλοι ζυμώδεις οργανισμοί. Ο μύκητας έχει καλλιεργηθεί σε δείγματα από αίμα, μυελό οστών, δέρμα, ηπατικό ιστό, σε υλικό από αναρρόφηση αποστήματος, λεμφαδένες, πτύελα, έλκη, κόπρανα, ούρα, υλικό από έκπλυση βρόγχων και υγρό άρθρωσης.

 

Για τη θεραπεία της νόσου χορηγείται στους ασθενείς αμφοτερικίνη Β παρεντερικώς για 2 εβδομάδες και ακολούθως ιτρακοναζόλη για 6 εβδομάδες. Κλινικά αποτελέσματα της θεραπείας αρχίζουν να εμφανίζονται μετά από δύο εβδομάδες, ενώ έχει αναφερθεί και υποτροπή της νόσου.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

 

  1. Di Salvo AF, Fickling AM, Ajello L. Infection caused by Penicillium marneffei: description of first natural infection in man. Am J Clin Pathol 1973; 60:259-263.
  2. Supparatpinyo K, Chiewchanvit S, Hirunsri P, Uthammachai C, Nelson KE, Sirisanthana T. Penicillium Marneffei infection in patients infected with human immunodeficiency virus. Clin Infwct Dis 1992; 14:871-874.
  3. Deng ZL, Connor DH. Progressive disseminated penicilliosis caused by Penicillium Marneffei: Report of eight cases and differentiation of the causative organism from Histoplasma capsulatum. Am J Clin Pathol 1985; 84:323327.
  4. Li L, Liu WP, Cui X, et al. Disseminated Penicillium Marneffei infection with AIDS: report of two cases. Clin J Pathol (Chin) 2004; 33:185-186.
  5. Liao XM, Ran YP, Chen HJ, et al. Disseminated Penicillium Marneffei infection with AIDS, report of a case.Natl Med J China (Chin) 2002; 82:325-329.
  6. Deng ZL, Liu XM. Disseminated Penicillium Marneffei infwction with AIDS: case report. Chin J Intern Med (Chin) 2000; 39:348.
  7. Jiang TJ, Zhao M, Zhou ZP. Penicilliocis marneffei pericarditis and pleuritis associated with AIDS: case report. Beijing Med (Chin)2003; 25:283.
  8. Cui X, Ma HB, Liu WP. Disseminated Penicillium Marneffei infection in one HIV-infected patient and literature review. Hua Xi Med (Chin) 2003; 18:233-235.
  9. Lu PX, Zhu WK, Liu Y, Chen XC, Zhan NY, Liu JQ, Zang J, et al. Acquired immunodeficiency syndrome associated disseminated Penicillium Marneffei infection: report 8 cases Chin Med J 2005; 118(16):1395-1399.
  10. Capponi M, Sureau P, Segretain S. Penicilliose de Rhizomys sinensis. Bull Soc Pathol Exot 1956; 49:818-421.
  11. Segretain G. Penicillium marneffei n. sp., agent d' une mycose du systeme reticuloendothelial. Mycopathol Mycol Appl 1959; 11:327-353.
  12. Deng ZL, Ribas JL, Gibson DW, Connor DH. Infections caused by Penicillium marneffei in China and Southeast Asia: review of eighteen published cases and report of four more Chinese cases. Rev Infect Dis 1988; 10:640-652.
  13. Supparatpinyo K, Khamwan C, Baosoung V, Nelson KE, Sirisanthana T. Disseminated Penicillium marneffei infection in Southeast Asia. Lancet 1994; 344:110-113.
  14. Jayanetra P, Nityanant P, Ajello L, et al. Penicilliosis marneffei in Thailand: report of five human cases. Am J Trop Med Hyg 1984; 33:637-644.
  15. Deng Z, Yun M, Ajello L. Human penicilliosis marneffei and its relation to the bamboo rat (Rhizomys pruinosus). J Med Mycol 1986; 24:383-389.
  16. Hilmarsdottir I, Meynard JL, Rogeaux O, et al. Disseminated Penicillium marneffei infection associated with human immunodeficiency virus: a report of two cases and a review of 35 published cases. J Acquir Immune Defic Syndr 1993; 6:466-471.
  17. Heath TCB, Patel A, Fisher BD, Bowden FJ, Currie B. Disseminated Penicillium marneffei: presenting illness of advanced HIV infection; a clinicipathological review, illustrated by a case report. Pathology 1995; 27:101-105.
  18. Kok I, Veenstra J, Rietra PJ, Dirks-Go S, Blaauwgeers JL, Weigel HM. Disseminated Penicillium marneffei infection as an imported disease in HIV-1 infected patients: description of two cases and a review of the literature. Neth J Med 1994; 44:18-22.
  19. Li PCK, Tsui MS, Ma KF. Penicillium marneffei: indicator disease for AIDS in South East Asia (letter). AIDS 1992; 6:240-241.
  20. Rokian I, Ng KP, Soo-Hoo TS. Penicillium marneffei infection in an AIDS patient-a first case report from Malaysia. Med J Malay 1995; 50:101-104.
  21. Supparatpinyo K, Chiewchanvit S, Hirunsri P, Utham-machai C, Nelson KE, Sirisanthana T. Penicillium marneffei infection in patients infected with human immunodeficiency virus. Clin Infect Dis 1992; 14:871-874.
  22. Tsang DNC, Li PCK, Tsui MS, Lau YT, Ma KF, Yeoh EK. Penicillium marneffei: another pathogen to consider in patients infected with human immunodeficiency virus (letter). Rev Infect Dis 1991; 13:766-767.
  23. Tsui WMS, Ma KF, Tsang DNC. Disseminated Penicillium marneffei infection in HIV-infected subject. Histopathology 1992; 20:287-293.
  24. Viviani MA, Tortorano AM, Rizzardini G, et al. Treatment and serological studies of an Italian case of penicilliosis marneffei contracted in Thailand by a drug addict infected with the human immunodeficiency virus. Eur J Epidemiol 1993; 9:79-85.
  25. Deng Z, Connor DH. Progressive disseminated penicilliosis caused by Penicillium marneffei: report of eight cases and differentiation of the causative organism from Histoplasma capsulatum. Am J Clin Pathol 1985; 84:323327.
  26. Borradori L, Schmit JC, Stetzkowski M, Dussoix P, Saurat JH, Filmuth I. Penicilliosis marneffei infection in AIDS. J Am Acad Dermatol 1994; 31:843-846.
  27. Chan YF, Woo KC. Penicillium marneffei osteomyelitis. J Bone Joint Surg Br 1990; 72:500-503.
  28. Ko KF. Retropharyngeal abscess caused by Penicillium marneffei: an unusual cause of upper airway obstruction.Otolaryngol Head Neck Surg 1994; 110:445-446.
  29. Liu MT, Wong CK, Fung CP. Disseminated Penicillium marneffei infection with cutaneous lesions in an HIV-positive patient. Br J Dermatol 1994; 131:280-283.
  30. Pautler KB, Padhye AA, Ajello L. I mported penicilliosis marneffei in the United States: report of a second human infection. Sabouraudia 1984; 22:433-438.
  31. SoSY, Chau PY, Jones BM, et al. Acase of invasive penicilliosis in Hong Kong with immunlogic evaluation. Am Rev Respir Dis 1985; 131:662-665.
  32. Yuen WC, Chan YF, Loke SL, Seto WH, Poon GP,Wong KK. Chronic lymphadenopathy caused by Penicillium marneffei: a condition mimicking tuberculous lymphadenopathy. Br J Surg 1986; 73:1007-1008.
  33. LoBuglio KF, Taylor JW. Phylogeny and PCR identification of the human pathogenic fungus Penicillium marneffei. J Clin Microbiol 1995; 33:85-89.
  34. Piel MR, Kaplan RL, Haber MH. Disseminated penicilliosis in a patient with acquired immunodeficiency syndrome. Arch Pathol Lab Med 1988; 112:1262-1264.
  35. Imwidthaya P. Update of penicilliosis marneffei in Thailand. Mycopathologia 1994; 127:135-137.
  36. Sirisanthana V, Sirisanthana T. Penicillium Marneffei infection in children infected with human immunodeficiency virus. Pediatr Infect Dis 1993; 12:1021-1025.
  37. LouthrenooW, Thamprasert K, Sirisanthana T. Osteoarticular penicilliosis marneffei: a report of eight cases and review of the literature. Br J Rheumatol 1994; 33:11451150.
  38. Peto TEA, Bull R, Millard PR, et al. Systemic mycosis due to Penicillium marneffei in a patient with antibody to human immunodeficiency virus. J Infect 1998; 16:285290.
  39. Li JS, Pan LQ, Wu SX, Su SX, Su SB, Shan LY. Disseminated penicilliosis marneffei in China:report of three cases. Chin Med J 1991; 104:247-251.
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE