Please wait. Loading...
 
  • Χ.Δ. Μαρκέτος
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η πνευμονική τοξικότητα των αντινεοπλασματικών φαρμάκων είναι αρκετά συχνή, κυρίως λόγω της ευρείας χρήσης τους στην αντιμετώπιση νεοπλασματικών, αλλά και μη, κακοήθων νόσων. Υπολογίζεται ότι ποσοστό 10% περίπου των ασθενών που υποβάλλονται σε θεραπεία με κυτταροτοξικά φάρμακα παρουσιάζει πνευμονική τοξικότητα, η συχνότητα και η βαρύτητα της οποίας αυξάνεται από την επίδραση μιας σειράς άλλων παραγόντων. Η συχνότερη μορφή εμφάνισης είναι αυτή της διάμεσης πνευμονίτιδας και της πνευμονικής ίνωσης. Η διαγνωστική προσέγγιση περιλαμβάνει το ιστορικό και τη κλινική εξέταση, την ακτινογραφία θώρακα, την υψηλής διαγνωστικής ευκρίνειας αξονική τομογραφία, το λειτουργικό έλεγχο του αναπνευστικού συστήματος, τη βρογχοσκόπηση με λήψη βρογχοκυψελιδικού εκπλύματος και διαβρογχικής βιοψίας και τέλος την ανοιχτή βιοψία πνεύμονα. Σημαντική είναι η διαφορική διάγνωση από άλλες παθήσεις επίσης συχνές στους ασθενείς αυτούς, όπως είναι η επέκταση της βασικής νόσου, οι λοιμώξεις του αναπνευστικού και οι μετακτινικές βλάβες του πνεύμονα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση της πνευμονικής τοξικότητας από αντινεοπλασματικά φάρμακα στηρίζεται στην έγκαιρη αναγνώριση της τοξικότητας, τη διακοπή του ενοχοποιούμενου φαρμάκου και τη χορήγηση κορτικοστεροειδών. Η θνητότητα ποικίλλει ανάμεσα στα διάφορα φάρμακα και παρά την έγκαιρη αντιμετώπιση, μπορεί να παραμείνουν υπολλειμματικές πνευμονικές βλάβες. Πνεύμων 2004, 17(2):120-137.
     
  • Εμμ. Βαγιάκης
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Το εργαστήριο ύπνου περιλαμβάνει ήσυχο, μονόκλινο δωμάτιο που κοιμάται ο εξεταζόμενος και ξεχωριστό χώρο που βρίσκονται τα καταγραφικά μηχανήματα και το προσωπικό που παρακολουθεί την καταγραφή. Από τους διάφορους τύπους μελέτης ύπνου η κλασσική πολυσωματοκαταγραφική μελέτη, δηλαδή αυτή που καταγράφει, εκτός των αναπνευστικών παραμέτρων, και τις παραμέτρους σταδιοποίησης του ύπνου (το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, το ηλεκτρομυογράφημα και το ηλεκτροοφθαλμογράφημα) είναι η πιο αξιόπιστή εξέταση και θεωρείται ως η εξέταση αναφοράς. Το αποτέλεσμα της μελέτης ύπνου δεν πρέπει να βασίζεται στην αυτόματη ανάλυση των δεδομένων από το πρόγραμμα ανάλυσης αλλά χρειάζεται οπωσδήποτε διόρθωση της αυτόματης ανάλυσης από έμπειρο προσωπικό για την αποφυγή σοβαρών σφαλμάτων. Η συνταγογράφηση της συσκευής CPAP προϋποθέτει μελέτη ύπνου με τη συσκευή για την τιτλοποίηση της κατάλληλης πίεσης. Η χρήση της συσκευής μια νύχτα στο νοσοκομείο είναι χρήσιμη και για την ασφάλεια του ασθενούς διότι αν εμφανιστούν επιπλοκές θα επιλυθούν σε ελεγχόμενο και ασφαλή χώρο. Η πολυσωματοκαταγραφική μελέτη ύπνου στην Ελλάδα, σύμφωνα με το ΦΕΚ που την προσδιορίζει, περιλαμβάνει και τις παραμέτρους σταδιοποίησης του ύπνου (ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, κ.λπ.). Η μελέτη πρέπει να εκτελείται σε εξειδικευμένες κλινικές νοσοκομείων που διαθέτουν την απαραίτητη υποδομή και στελεχώνονται από ιατρούς με αποδεδειγμένη εμπειρία στο συγκεκριμένο αντικείμενο. Η αποδεδειγμένη εμπειρία, διεθνώς, προϋποθέτει εκπαίδευση έξι ως 18 μηνών. Πνεύμων 2004, 17(2):138-144.
     
  • Π. Μπακάκος, Γ. Χειλάς
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. O ρόλος των Τ-λεμφοκυττάρων στη ρύθμιση της παραγωγής των αντισωμάτων είναι καλά τεκμηριωμένος, και τώρα πλέον αντιλαμβανόμαστε με ποιό τρόπο τα ειδικά Τ-λεμφοκύτταρα συνεργάζονται με τα ειδικά Β-λεμφοκύτταρα. Τα Τ-κύτταρα διαθέτουν πολύ ακριβή συστήματα αντιγονικής αναγνώρισης και αναγνωρίζουν τα αντιγόνα μέσω ενός υποδοχέα, του υποδοχέα των Τ-κυττάρων. Ο υποδοχέας αυτός αποτελείται από δυο αλυσίδες α- και β-. Είναι γνωστό ότι, μέσω της παραγωγής κυτταροκινών, τα Τ-λεμφοκύτταρα παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της φλεγμονής των αεραγωγών στο βρογχικό άσθμα. Μελέτες σε πειραματόζωα και σε ανθρώπους σχετικά με τη λειτουργικότητα υποπληθυσμών Τ-λεμφοκυττάρων, όπως αυτοί καθορίζονται από τη β-αλυσίδα του υποδοχέα τους, έχουν δείξει οτι υπάρχουν λειτουργικές διαφορές μεταξύ αυτών των υποπληθυσμών. Στον ανθρώπινο οργανισμό, η ανάλυση της χρησιμοποίησης των υποπληθυσμών των Τ-λεμφοκυττάρων σε περιοχές φλεγμονής, όπως οι αεραγωγοί, μπορεί να ρίξει φως στους μηχανισμούς οι οποίοι οδηγούν στην παθογένεια της φλεγμονής. Αυτές οι μελέτες προσφέρουν περαιτέρω ενθάρρυνση σε εκείνους, που πιστεύουν στη σημασία των Τ-λεμφοκυττάρων στην παθογένεση του άσθματος και δημιουργούν νέες προοπτικές στην έρευνα της φλεγμονής και των υποκείμενων μηχανισμών της. Πνεύμων 2004, 17(2):145-149.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Σκοπός της εργασίας ήταν ο έλεγχος της αξιοπιστίας ενός νέου διαγράμματος για τη διάγνωση των διαταραχών των αερίων αίματος που κατασκευάστηκε από τον A. Grogono. Στη μελέτη συμμετείχαν 114 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) από τους οποίους ελήφθησαν 3122 δείγματα αερίων αρτηρια¬κού αίματος, που διαγνώστηκαν από το διάγραμμα Grogono, το διάγραμμα Siggaard-An-dersen (S-A), το λογισμικό πρόγραμμα “Oxygen Status Algorithm” (O.S.A.), καθώς και από δύο έμπειρους εντατικολόγους ιατρούς. Τα αποτελέσματα της εργασίας έδειξαν ότι: 1) Το διάγραμμα Grogono παρουσίασε την υψηλότερη διαγνωστική συμφωνία με τις υπόλοιπες μεθόδους που κυμάνθηκε από 59.7% έως 72,5%. 2) Το ποσοστό συμφωνίας του διαγράμματος Grogono με το λογισμικό πρόγραμμα “O.S.A.” (70,5%) ήταν σημαντικά μεγαλύτερο (p <0,001) συγκριτικά με το αντίστοιχο ποσοστό συμφωνίας του με το διάγραμμα “S-A” (59,7%). 3) Τα ποσοστά συμφωνίας του διαγράμματος Grogono με τους δύο ειδικούς ιατρούς (72,5% και 62,1% αντίστοιχα) ήταν σημαντικά μεγαλύτερα (p <0,001) συγκριτικά με τα αντίστοιχα ποσοστά συμφωνίας του διαγράμματος “S-A” (48,3% και 56,4% αντίστοιχα). 4) Οι ειδικοί ιατροί διαφώνησαν μεταξύ τους περίπου στο 1/3 του συνόλου των δειγμάτων αερίων αίματος. Επιπρόσθετα, παρουσίασαν σημαντική συγκριτική διαφοροποίηση (p <0,001) απέναντι στις υπόλοιπες διαγνωστικές μεθόδους. Συμπερασματικά, παρόλη τη διαγνωστική υπεροχή που παρουσιάζει το νέο προτεινόμενο διάγραμμα Grogono έναντι του κλασσικού διαγράμματος “S-A”, εντούτοις, τα επιμέρους ποσοστά συμφωνίας του με τις υπόλοιπες διαγνωστικές μεθόδους κυμαίνονται κάτω από 75%. Συνεπώς, το νέο διάγραμμα δεν μπορεί να διεκδικήσει τον τίτλο της “πρότυ¬πης διαγνωστικής μεθόδου” και να χρησιμοποιηθεί με ασφάλεια στη διάγνωση των διαταραχών της οξεοβασικής ισορροπίας. Πνεύμων 2004, 17(2):150-158.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της συμμόρφωσης των ασθενών μας που πάσχουν από Σύνδρομο Άπνοιας –Υπόπνοιας Ύπνου (ΣΑΥ) στη θεραπεία με τη συσκευή CPAP καθώς και των παραγόντων που επηρεάζουν τη συμμόρφωση αυτή. Μελετήθηκαν 138 συνεχείς ασθενείς (114 άνδρες και 24 γυναίκες), μέσης ηλικίας 52±10 (SD) οι οποίοι προσήλθαν, στον προγραμματισμένο επανέλεγχο, τους τρεις τελευταίους μήνες του 1999. Μοναδικό κριτήριο επιλογής τους ήταν η παρουσία ωρομετρητή στη συσκευή. Από την ανάλυση των ερωτηματολογίων που συμπλήρωσαν οι ασθενείς καταγράφηκε και αναλύθηκε η συχνότητα των επιπλοκών ή άλλων προβλημάτων από τη χρήση της CPAP, ενώ από τον αριθμό των αναγραφόμενων ωρών στη συσκευή, υπολογίσθηκαν οι ώρες λειτουργίας ημερησίως (ΩΛΗ) και η προσαρμοσμένη συμμόρφωση (ΠΣ). Διαπιστώσαμε οτι το 77,5% των ασθενών χρησιμοποιούσε τη συσκευή >4 ώρες ημερησίως ενώ η ΠΣ ήταν 77%±28. Ο Απνοϊκός-Υποπνοϊκός Δείκτης της διαγνωστικής μελέτης ήταν η μοναδική παράμετρος που συσχετίσθηκε θετικά με τις ΩΛΗ (p <0,01) και την ΠΣ (p <0,03), ενώ ο χρόνος διάρκειας της θεραπείας επηρέασε αρνητικά την ΠΣ (p <0,02). Διαπιστώθηκε οτι οι γυναίκες είχαν λιγότερες ΩΛΗ, στατιστικά σημαντικά μικρότερη ΠΣ (p <0,02) και ανέφεραν στατιστικά σημαντικά συχνότερα προβλήματα σε σχέση με το σύντροφό τους απ’ οτι οι άνδρες. Γενικά τα αποτελέσματα της συμμόρφωσης των ασθενών μας μπορούν να θεωρηθούν ικανοποιητικά και είναι παρόμοια με αυτά μεγάλων οργανωμένων κέντρων. Πνεύμων 2004, 17(2):167-176.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Οι ταξάνες χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο στην αντιμετώπιση του μικροκυτταρικού καρκίνου του πνεύμονος (ΜΚΠ), αλλά η ιδεώδης δόση και ο κατάλληλος συνδυασμός με άλλα αντινεοπλασματικά φάρμακα είναι ακόμη υπό διερεύνηση. Χρησιμοποιήσαμε δυο διαφορετικές δόσεις πακλιταξέλης (Π) σε συνδυασμό με καρβοπλατίνη (Κ) σε 148 μη προθεραπευμένους ασθενείς με ΜΚΠ (ηλικία μέχρι 75 ετών, λειτουργική ικανότητα κατά WHO 0-1) που χωρίσθηκαν σε δυο ομάδες. Όλοι οι ασθενείς έλαβαν Κ (AUC=6) με Π 175mg/m2 (Ομάδα A, 76 ασθενείς [68 άνδρες]) ή 190mg/m2 (Ομάδα B, 78 ασθενείς [73 άνδρες]), την 1η ημέρα θεραπείας. Το σχήμα επαναλαμβανόταν κάθε 28 ημέρες, μέχρις ολοκλήρωσης 8 κύκλων. Οι ασθενείς που ανταποκρίθηκαν στη θεραπεία υποβλήθηκαν σε ακτινοθεραπεία της πρωτοπαθούς εστίας (48 Gy σε 4 εβδομάδες) μεταξύ των κύκλων 6 και 8. Οι ασθενείς με πλήρη ανταπόκριση έλαβαν επιπλέον και προφυλακτική ακτινοθεραπεία εγκεφάλου (PCI). Η ολική ανταπόκριση (OR) ήταν 63,1% στην Ομάδα A (LD: 81,1%, ED: 60%) και 66,6% στην Ομάδα B (LD: 77,5%, ED: 58,3%) [μη σημαντική διαφορά]. Η διάμεση επιβίωση ήταν 270 ημέρες στην Ομάδα A (95% CI: 222-318) και 300 ημέρες στην Ομάδα B (95% CI: 247-352) [p=0.05]. Ο διάμεσος χρόνος μέχρι την εξέλιξη της νόσου ήταν 200 ημέρες και στις δυο ομάδες. Τοξικότητα: Ουδετεροπενία βαθμού 3/4: 6,5% στην Ομάδα A, 14,1% στην Ομάδα B. Αναιμία βαθμού 3/4: 5,2% και 10,2%. Θρομβοπενία βαθμού 3: 5,2% και 1,2%. Νευροτοξικότητα βαθμού 1/2: 27% και 16,6%, αντίστοιχα. Συμπεραίνουμε οτι ο συνδυασμός Π και Κ είναι εξίσου δραστικός με πιο παραδοσιακά σχήματα χημειοθεραπείας στην αντιμετώπιση του ΜΚΠ, με ανεκτή τοξικότητα. Δεν υπήρξε σημαντική διαφορά στην ανταπόκριση ή την επιβίωση με την υψηλότερη δόση της Π, όπως αυτή χρησιμοποιήθηκε στην παρούσα εργασία. Πνεύμων 2004, 17(2):186-194.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Περιγράφεται περίπτωση ασθενούς 16 ετών με σύνδρομο οξείας αναπνευστικής δυσχέρειας (ARDS) σχετιζόμενο με μετάγγιση παραγώγων αίματος, για το οποίο η ασθενής υποστηρίχθηκε με μη-επεμβατικό μηχανικό αερισμό για 72 συνεχείς ώρες με σταδιακή βελτίωση της οξυγόνωσής της. Αναφέρονται η αιτιοπαθογένεια, η επιδημιολογία, τα κλινικά ευρήματα, ο τρόπος διάγνωσης καθώς και η θεραπευτική προσέγγιση του συνδρόμου. Πνεύμων 2004, 17(2):203-206.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Παρουσιάζεται περίπτωση ασθενούς ηλικίας 58 ετών, καπνιστή προ 10ετίας (30 pack/years), που προσήλθε στην κλινική μας λόγω εμφάνισης οζωδών σκιάσεων πνευμόνων. Η υπολογιστική τομογραφία άνω και κάτω κοιλίας ήταν χωρίς ευρήματα και η βρογχοσκόπηση ανέδειξε ενδοβρογχικές αλλοιώσεις χρόνιας ενεργού φλεγμονής. Ο ασθενής υποβλήθηκε τελικά σε ανοιχτή βιοψία πνεύμονος, με λήψη πνευμονικού παρεγχύματος που περιείχε όζο. Η παθολογοανατομική εξέταση ανέδειξε αλλοιώσεις αρνητικές για κακοήθεια και αποδεικτικές για κρυπτογενή οργανούμενη πνευμονία – αποφρακτική βρογχιολίτιδα οργανούμενη πνευμονία (COP – BOOP). Πρόκειται για νόσο που χαρακτηρίζεται από ιστολογική εικόνα πολλαπλασιαστικής βρογχιολίτιδας με περιοχές οργανούμενης πνευμονίας. Η ανοιχτή βιοψία πνεύμονος ή με VATS θεωρείται η βασική διαγνωστική μέθοδος. Η ακτινολογική απεικόνιση με παρουσία αμφοτερόπλευρων οζωδών σκιάσεων πνευμόνων είναι σπάνια εκδήλωση της BOOP. Πνεύμων 2004, 17(2):207-212.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Το πνευμονικό οίδημα από επανέκπτυξη του πνεύμονα είναι μία σπάνια επιπλοκή της θωρακοκέντησης για πλευριτική συλλογή ή πνευμοθώρακα. Ο μηχανισμός δημιουργίας είναι ασαφής, ενώ έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες. Η εμφάνισή του συνοδεύεται από σημαντική νοσηρότητα, ενώ ο θάνατος περιγράφεται σε ποσοστό 20% των περιπτώσεων. Παρουσιάζουμε μία περίπτωση ομόπλευρου πνευμονικού οιδήματος από επανέκπτυξη πνεύμονα μετά από τοποθέτηση θωρακικού σωλήνα για ολικό πνευμοθώρακα που αντιμετωπίσθηκε επιτυχώς με εφαρμογή αναπνοής με συνεχή θετική πίεση (CPAP). Πνεύμων 2004, 17(2):213-216.
     
Βρέθηκαν 9 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE