Please wait. Loading...
 
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: H χορήγηση του οξυγόνου για την αναστροφή της αρτηριακής υποξυγοναιμίας εντάσσεται στo πλαίσιo της καθημερινής ιατρικής πρακτικής και αποσκοπεί στη βελτίωση της ιστικής υποξίας. Συχνά επιβάλλεται η θεραπευτική χρήση υψηλών μειγμάτων οξυγόνου, για παρατεταμένο χρονικό διάστημα, τα οποία είναι δυνατόν να επιφέρουν ανατομικές και λειτουργικές βλάβες στους πνεύμονες, παρόμοιες με αυτές που προκαλούνται στο Σύνδρομο Aναπνευστικής Δυσχέρειας των Eνηλίκων (ARDS). Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι η παρουσίαση των πρόσφατων ερευνητικών δεδομένων που αφορούν στη διερεύνηση των μηχανισμών της τοξικότητας από το οξυγόνο, γεγονός που υποδηλώνει βιοχημικό παράδοξο, αφού το οξυγόνο είναι απαραίτητο για τη διατήρηση του αερόβιου μεταβολισμού, όπως επίσης και η κατανόηση των κυτταρικών και μοριακών μηχανισμών που οδηγούν τελικά σε κυτταρική βλάβη. O τελικός στόχος και το αντικείμενο μελλοντικής έρευνας είναι η εξεύρεση νέων θεραπευτικών σχημάτων για την αντιμετώπιση και την ελαχιστοποίηση της τοξικής επίδρασης του οξυγόνου. Πνεύμων 2004, 17(1):18-28.
     
  • Κ. Ψαθάκης
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα, η θωρακοσκόπηση χρησιμοποιήθηκε στην αντιμετώπιση της πνευμονικής φυματίωσης. Μετά την ανακάλυψη των αντιφυματικών φαρμάκων, η θωρακοσκόπηση εξελίχθηκε ως διαγνωστική μέθοδος νοσημάτων του θώρακα. Η θωρακοσκόπηση, όπως εφαρμόζεται σήμερα από τους πνευμονολόγους, διαφέρει από τη θωρακοσκοπική χειρουργική (εξέλιξη και εφαρμογή της τεχνικής στη χειρουργική θώρακα) και ταυτόχρονα πλεονεκτεί κατά το ότι είναι πολύ λιγότερο επεμβατική και σημαντικά φθηνότερη, αφού γίνεται υπό τοπική αναισθησία, σε ενδοσκοπικό θάλαμο και με τη χρήση επαναχρησιμοποιούμενων υλικών. Λόγω της υψηλής διαγνωστικής της αξίας, αποτελεί μέθοδο εκλογής στη διαγνωστική προσπέλαση των υπεζωκοτικών συλλογών, που είναι και η κύρια ένδειξή της. Επιπλέον παρέχει τη δυνατότητα έγχυσης τάλκη ενδοϋπεζωκοτικά, που θεωρείται μέθοδος εκλογής για πλευρόδεση στις κακοήθεις πλευρίτιδες. Η θωρακοσκόπηση βρίσκει ανάλογες εφαρμογές και στην αντιμετώπιση του πνευμοθώρακα. Πρόκειται για μια μέθοδο ασφαλή, αποτελεσματική και εύκολη στην εκμάθησή της. Καθώς το ενδιαφέρον για την τεχνική και ο αριθμός των πνευμονολόγων που εκπαιδεύονται σ’ αυτήν ολοένα αυξάνει, η θωρακοσκόπηση αναμένεται να καταλάβει την πραγματική της θέση στη διαγνωστική και θεραπευτική φαρέτρα της Πνευμονολογίας κατά τα επόμενα χρόνια. Πνεύμων 2004, 17(1):29-38.
     
  • Στέλιος Λουκίδης
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η φλεγμονή των αεραγωγών παίζει κεντρικό ρόλο σε νοσήματα όπως το άσθμα, οι βρογχεκτασίες, η κυστική ίνωση και η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια. Η εφαρμογή μη επεμβατικών τεχνικών για την εκτίμηση αυτής της φλεγμονής αποτελεί κατά τα τελευταία έτη αντικείμενο αυξανόμενου ενδιαφέροντος. Η συλλογή του συμπυκνώματος του εκπνεόμενου αέρα (EBC) επιτυγχάνεται μετά από ψύξη του αέρα με ειδικές διατάξεις και παρέχει πολύτιμες πληροφορίες για περιοχές του αναπνευστικού που παλαιότερα ήταν προσπελάσιμες μόνον επεμβατικά. Στο EBC έχουν προσδιοριστεί μέχρι σήμερα δείκτες του οξειδωτικού stress, προϊόντα μεταβολισμού του NO, λευκοτριένια, και πρόσφατα το pH του. Η κλινική εφαρμογή αυτών των μετρήσεων αφορά σε πολλές από τις φλεγμονώδεις παθήσεις του αναπνευστικού, όπως είναι το άσθμα, η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η κυστική ίνωση και οι βρογχεκτασίες. Παρά τα μεθοδολογικά προβλήματα που ακόμη παρουσιάζει η μέθοδος, ο μη επεμβατικός της χαρακτήρας που δίνει τη δυνατότητα επαναλαμβανόμενων μετρήσεων στο ίδιο άτομο και οι πολύτιμες πληροφορίες που έχουν συγκεντρωθεί με την εφαρμογή της, την καθιστούν χρήσιμο μέσο για τη μελέτη της φλεγμονής των αεραγωγών. Πνεύμων 2004, 17(1):39-44.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η πνευμονική εμβολή αποτελεί ένα ιδιαίτερα συχνό νεκροτομικό εύρημα. Δεδομένου ότι αφενός όλα τα εμβολικά επεισόδια δεν καταλήγουν στο θάνατο και αφετέρου μόνο στις ΗΠΑ η πνευμονική εμβολή θεωρείται ως η κύρια αιτία θανάτου για περισσότερους από 150.000 ασθενείς, γίνεται αντιληπτή η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και της άμεσης έναρξης της θεραπείας. Η δυσκολία της κλινικής διάγνωσης της πάθησης οφείλεται κυρίως στην απουσία ειδικών συμπτωμάτων και σημείων. Η χρησιμοποίηση της αξονικής τομογραφίας στη διάγνωση της πνευμονικής εμβολής έχει ήδη περιγραφεί από το 1980, με περιορισμό των διαγνωστικών ευρημάτων σε κεντρικούς μόνον αγγειακούς κλάδους. Η ελικοειδής υπολογιστική τομογραφία και τα νέα χρησιμοποιούμενα πρωτόκολλα συνέβαλαν ώστε η μέθοδος να θεωρείται ως ο κύριος τρόπος διάγνωσης αυτής σε κάθε σχεδόν περίπτωση υποψίας. Στην παρούσα εργασία αναλύονται τα άμεσα και έμμεσα σημεία της πνευμονικής εμβολής στην ελικοειδή υπολογιστική τομογραφία και τα χρησιμοποιούμενα πρωτόκολλα εξέτασης, ενώ αναφέρονται πραγματικά παραδείγματα από το Νοσοκομείο μας, στα οποία συσχετίζονται η κλινική εικόνα των ασθενών με τα ακτινολογικά τους ευρήματα. Πνεύμων 2004, 17(1):45-54.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η εκλογή των κατάλληλων φυσιολογικών τιμών, ιδίως της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max), αποτελεί σημαντικό θέμα στην διαφοροδιάγνωση των ευρημάτων της δοκιμασίας κοπώσεως. Οι υπάρχουσες σήμερα φυσιολογικές τιμές με εργομετρικό ποδήλατο των Jones και συν., Hansen και συν. και Fairbarn και συν., παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους, δεν αναφέρονται σε μη ασκούμενο (sedentary) γενικό πληθυσμό, ενώ για σημαντικές άλλες παραμέτρους δεν υπάρχουν φυσιολογικές τιμές, με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η εξαγωγή συμπερασμάτων. Μελετήσαμε 68 ενήλικες άνδρες που ανέφεραν έλλειψη συστηματικής σωματικής άσκησης, ηλικίας 18 έως 48 ετών σε προοδευτικά αυξανόμενο έργο (20 Watts/mm) μέχρι το μέγιστο ανεκτό, χρησιμοποιώντας εργομετρικό ποδήλατο και σύστημα mixing chamber (EOS Sprint. Jaeger). Μετρήσαμε τη μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου, την καρδιακή συχνότητα, το έργο, τον αναπνεόμενο όγκο, τον αερισμό, τον παλμό οξυγόνου, τον αναερόβιο ουδό και τις αναπνευστικές εφεδρείες. Το εύρος της ηλικίας των ατόμων που εξετάσθηκαν ήταν 18-48 χρόνια, το ύψος 166-194 cm και το βάρος 57-95 κιλά. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν καπνιστές και άτομα με αναφερομένη δύσπνοια προσπάθειας ή βήχα, ενώ ο συνήθης σπιρομετρικός έλεγχος ήταν φυσιολογικός. Στους υπέρβαρους λήφθηκε το διορθωμένο βάρος σύμφωνα με τη μέθοδο του Bruce. Βρέθηκε ότι το προβλεπόμενο VO2, σύμφωνα με τις εξισώσεις των Fairbarn et al., Jones et al και Hansen et al., ήταν συστηματικά υψηλότερο κατά 45%, 25% και 6% αντίστοιχα. To VO2peak στο συγκεκριμένο Ελληνικό πληθυσμό κυμάνθηκε ανάλογα με την ηλικία και το ύψος σύμφωνα με την εξίσωση: VO2 = 2.43 – 0.019 ΄ ηλικία + 0.004 ΄ ύψος, (r=0.34, p=0.03, SEE= 0.51). Η μέγιστη καρδιακή συχνότητα έδειξε εξάρτηση μόνο από την ηλικία και σύμφωνα με τη σχέση: HRmax = 183.18 – 0.30 ΄ ηλικία, (r=0.33, ρ=0.01, SEE=7.98). Οι φυσιολογικές αναπνευστικές εφεδρείες για επίπεδο >11 L/min είχαν ειδικότητα 99%, ενώ ο λόγος VT/FVC για επίπεδο >30% παρουσίασε ειδικότητα 96%. Ο αναερόβιος ουδός εμφανίσθηκε στο 80% του VO2peak με κατώτερο όριο το 56% (SD 9%). Οι προβλεπόμενες τιμές των Hansen et al. είναι πλησιέστερες προς το μη ασκούμενο γενικό Ελληνικό πληθυσμό χωρίς να είναι και οι ιδανικές. Τα ευρήματα της μελέτης προτείνονται ως χρήσιμοι δείκτες για την αξιολόγηση της κλινικής καρδιοπνευμονικής δοκιμασίας κόπωσης στον Ελληνικό πληθυσμό. Πνεύμων 2004, 17(1):55-63.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Αναδρομική μελέτη των κλινικών εκδηλώσεων και της πορείας του παρ’ ολίγον πνιγμού σε θαλάσσιο νερό. Ενήλικοι ασθενείς οι οποίοι νοσηλεύθηκαν σε νομαρχειακό νοσοκομείο με διάγνωση παρ’ ολίγον πνιγμού, στο χρονικό διάστημα από 11/6/1994 εως 1/9/2001. Μελετήθηκαν συνολικά 35 ασθενείς (24 γυναίκες και 11 άνδρες), ηλικιακού εύρους από 18 εως 88 ετών. Οι 28 από τους ασθενείς ήταν ηλικιωμένοι (>65 ετών). Αμέσως μετά τη διάσωση στην παραλία, 10 από τους ασθενείς παρουσίαζαν GCS <9 και 6 παρουσίαζαν GCS ανάμεσα στο 9 και το 14. Κατά την είσοδο στο νοσοκομείο, 7 ασθενείς παρουσίαζαν GCS <15 ενώ δυό από αυτούς παρέμεναν σε κωματώδη κατάσταση και έπρεπε να διασωληνωθούν γιά προστασία αεραγωγού. Ένας τρίτος ασθενής διασωληνώθηκε μέσα στο πρώτο 24ωρο, λόγω ARDS. Συνολικά, 4 ασθενείς μεταφέρθηκαν σε ΜΕΘ – δύο λόγω κώματος και 2 λόγω οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας. Από τους ασθενείς σε κωματώδη κατάσταση, ένας κατέληξε λόγω πνευμονίας σχετιζόμενης με τον μηχανικό αερισμό. Δεν παρατηρήθηκαν άλλοι θάνατοι. Όλοι οι ασθενείς, με εξαίρεση δύο, είχαν κατά την εμφάνισή τους PaO2/FiO2 <300. Δεκατέσσερεις περιπτώσεις πληρούσαν τα κριτήρια του ARDS και 12 του ALI (acute lung injury). Πνευμονία επέπλεξε την πορεία σε 4 ασθενείς (ένας διασωληνωμένος). Η βελτίωση των αερίων αίματος ήταν ταχεία στις περισσότερες περιπτώσεις και μόνο 6 ασθενείς παρουσιάζαν ARDS 24 ώρες μετά την είσοδό τους. Επιδείνωση της ανταλλαγής αερίων μετά την πρώτη μέρα, παρατηρήθηκε σε δύο περιπτώσεις. Η διάρκεια της νοσηλείας εποίκιλλε από 2 έως 11 μέρες (5,23±0,47 μέρες, mean ±SEM). Η διάρκεια νοσηλείας ήταν σημαντικά μεγαλύτερη για τους ασθενείς που κατά την εμφάνισή τους παρουσίαζαν GCS <15 (7,57±0,78 έναντι 4±0,79 μέρες, p=0,023). Με την προϋπόθεση ότι απουσιάζει σοβαρή νευρολογική σημειολογία, οι ασθενείς με παρ’ ολίγον πνιγμό, ακόμα και όταν είναι υπερήλικες, έχουν κατά κανόνα καλή πρόγνωση, παρά τη συχνή παρουσία βαρειάς οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας. Πνεύμων 2004, 17(1):72-79.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Παρουσιάζουμε την περίπτωση 42χρονης γυναίκας με υποτροπιάζουσες λοιμώξεις αναπνευστικού από τη νεαρή ενήλικη ηλικία. Στο ιστορικό της αναφέρεται γνωστό μόρφωμα αριστερού οπισθίου μεσοθωρακίου από παιδική ηλικία, ενώ έχει υποβληθεί σε δεξιά ριζική μαστεκτομή προ έτους. Η διαγνωστική προσπέλαση έγινε με αξονική τομογραφία θώρακος και ινοβρογχοσκόπηση, ενώ η ερευνητική θωρακοτομή που ακολούθησε ανέδειξε την συνύπαρξη εξωπαρεγχυματικής βρογχογενούς κύστης και ανωμαλίας του βρογχικού δέντρου -τριχασμός του αριστερού στελεχιαίου βρόγχου. Πνεύμων 2004, 17(1):87-93.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Γυναίκα ασθενής 45 ετών, επισκέφθηκε τα επείγοντα του νοσοκομείου μας λόγω ιστορικού προοδευτικά αυξανόμενης δύσπνοιας από 1,5 μήνα. Στην ακτινογραφία θώρακος υπήρχε εικόνα υπεζωκοτικής συλλογής, η οποία κατελάμβανε το δεξιό μέσο και κάτω πνευμονικό πεδίο. Η ασθενής εστάλη για θωρακοσκόπηση και με τη διάγνωση καλά διαφοροποιημένου θηλώδους μεσοθηλιώματος εστάλη για χειρουργική αντιμετώπιση. Υποβλήθηκε σε δεξιά πνευμονεκτομή και η τελική ιστολογική διάγνωση ήταν εξωσκελετικού τύπου σάρκωμα Ewing. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτοπαθής εντόπιση του σαρκώματος Ewing στον πνεύμονα, η οποία τεκμηριώθηκε αφού πραγματοποιήθηκε το σπινθηρογράφημα οστών,το οποίο ήταν αρνητικό για οστικές εντοπίσεις. Πνεύμων 2004, 17(1):94-100.
     
Βρέθηκαν 8 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE