Please wait. Loading...
 
  • Γ. Καλομενίδης
    Πνευμονολόγος, Κλινική Εντατικής Θεραπείας/Πνευμονολογικό Τμήμα, Π.Γ.Ν.Α. “Ο Ευαγγελισμός”
     
  • Γρ. Στρατάκος
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η στένωση της τραχείας μετά διασωλήνωση, είναι μια ιατρογενής επιπλοκή σε ασθενείς που υφίστανται μηχανική υποστήριξη της αναπνοής και είναι η συχνότερη καλοήθης αιτία στένωσης της τραχείας. Η δυνητικά θανατηφόρα αυτή επιπλοκή είναι δυνατόν να αποφευχθεί με την εφαρμογή απλών και σαφών μέτρων πρόληψης. Εφόσον παρουσιαστεί οφείλουμε να τη διαγιγνώσκουμε έγκαιρα και να την αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά λαμβάνοντας υπ’όψην τη βαρύτητα της στένωσης και τη γενική κατάσταση του ασθενούς. Η χειρουργική εκτομή του στενωμένου τμήματος της τραχείας με τελικοτελική αναστόμωση, παραμένει η θεραπεία εκλογής, αν και εφαρμόζεται μόνο σε καλά επιλεγμένα περιστατικά, σε κέντρα με μεγάλη χειρουργική εμπειρία και συνδέεται με σοβαρές επιπλοκές και σημαντικά ποσοστά αποτυχίας. Η ενδοσκοπική αντιμετώπιση που εκτελείται από τον θεράποντα πνευμονολόγο εμφανίζει πλεονεκτήματα έναντι της κλασικής χειρουργικής και μπορεί να εφαρμοσθεί είτε ως τελική θεραπεία είτε ως αρχική αντιμετώπιση εν αναμονή της οριστικής χειρουργικής διόρθωσης είτε ακόμα ως παρηγορητική αντιμετώπιση βαρέων ανεγχείρητων περιστατικών. Η μηχανική διάταση με το άκαμπτο βρογχοσκόπιο, η εκτομή με laser και η τοποθέτηση ενδοτραχειακών προθεμάτων (stents) έχουν δώσει καινούργιες εναλλακτικές δυνατότητες στην αντιμετώπιση αυτών των ασθενών. Ο νέος κλάδος της επεμβατικής πνευμονολογίας επιτρέπει στους πνευμονολόγους να αναλάβουν κεντρικό ρόλο στην λήψη αποφάσεων για τον θεραπευτικό χειρισμό τέτοιων περιστατικών. Πνεύμων 2003, 16(3):252-261.
     
  • Μ.Β. Ανθρακόπουλος
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Ο χρόνιος ή υποτροπιάζων βήχας αποτελεί εξαιρετικά σύνηθες σύμπτωμα της παιδικής ηλικίας και η αντιμετώπισή του αποτελεί διαγνωστική και θεραπευτική πρόκληση για το γενικό και τον ειδικό γιατρό. Η διαφορική διάγνωση παρουσιάζει μεγάλο εύρος και ο κλινικός και εργαστηριακός έλεγχος συχνά δεν εντοπίζει ειδικό αίτιο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο γιατρός καλείται να απαντήσει στο ερώτημα εάν πρόκειται ή όχι για άσθμα (βήχας ισοδύναμος άσθματος). Πρόσφατα επιδημιολογικά, κλινικά και πειραματικά δεδομένα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι όταν ο βήχας δεν συνοδεύεται από συριγμό, τότε σπανίως οφείλεται σε άσθμα. Φαίνεται ότι ο βήχας και η βρογχοσύσπαση διαμεσολαβούνται από δύο διαφορετικές οδούς που ενεργοποιούνται ξεχωριστά ή ταυτόχρονα και μπορούν να ανασταλούν επιλεκτικά. Η θεραπεία του βήχα είναι αιτιολογική και ο ρόλος της μη ειδικής αντιβηχικής φαρμακευτικής αγωγής περιορισμένος. Στην παρούσα ανασκόπηση συζητώνται ο ορισμός, η επιδημιολογία, η διαγνωστική προσπέλαση και η θεραπευτική αντιμετώπιση του χρόνιου και του υποτροπιάζοντος βήχα στα παιδιά. Επίσης, γίνεται εκτενής αναφορά στην πολύπλοκη σχέση του βήχα με τη βρογχική υπεραντιδραστικότητα, την ατοπία και το άσθμα και τονίζεται η ανάγκη περίσκεψης προκειμένου να χορηγηθεί αντιασθματική αγωγή σε περιπτώσεις βήχα χωρίς άλλα χαρακτηριστικά άσθματος. Πνεύμων 2003, 16(3):271-284.
     
  • Κ.N. Συρίγος, I. Nτάννος
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Αν και παλαιότερα υπήρχε έντονος σκεπτικισμός για το ρόλο της χημειοθεραπείας σε ασθενείς με ανεγχείρητο μη μικροκυτταρικό καρκίνο του πνεύμονα (ΜΜΚΠ), τυχαιοποιημένες μελέτες της δεκαετίας του ’80 και οι μεταναλύσεις που ακολούθησαν, έδειξαν ότι η χρησιμοποίηση της πλατίνας βελτιώνει την επιβίωση και την ποιότητα ζωής των ασθενών αυτών. Αργότερα, με την εισαγωγή νεότερων χημειοθεραπευτικών παραγόντων, όπως η γεμσιταμπίνη, η πακλιταξέλη, η δοσεταξέλη και η βινορελμπίνη, η χορήγηση χημειοθεραπείας καθιερώθηκε ως θεραπεία εκλογής για τους ασθενείς αυτούς. Η παρούσα ανασκόπηση παρουσιάζει την αποτελεσματικότητα και τοξικότητα των πλέον συχνά χρησιμοποιούμενων χημειοθεραπευτικών και παρουσιάζει τις ερευνητικές κατευθύνσεις των μελετών που βρίσκονται υπό εξέλιξη. Πνεύμων 2003, 16(3):285-288.
     
  • Σ. Ζιάκκα, Γ. Ράμμος
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η φυματίωση παραμένει μέχρι και σήμερα η κύρια αιτία θανάτου από λοιμώδη αίτια σε παγκόσμιο επίπεδο, ενώ στοιχεία της νόσου έχουν βρεθεί σε μούμιες ηλικίας μέχρις και 5.000 ετών. Ο συνδυασμός των παραπάνω στοιχείων επιβεβαιώνει ότι το μυκοβακτηρίδιο της φυματίωσης διαθέτει ανθεκτικότητα, μεταβλητότητα της λοιμογόνου ικανότητάς του και διάφορους μηχανισμούς άμυνας έναντι αυτών του ξενιστή που επέτρεψαν και την επιβίωσή του δια μέσου των αιώνων. Η γνώση των μοριακών μηχανισμών με τους οποίους υλοποιείται η απόπτωση, η οποία αποτελεί τη βασική άμυνα των μακροφάγων, η δράση των κυτταροκινών καθώς και αυτή των λοιμογόνων στοιχείων του μυκοβακτηριδίου, σε συνδυασμό με τη διευκρίνηση του ρόλου και άλλων στοιχείων όπως του μονοξειδίου του αζώτου και του ασβεστίου θα δώσει πιθανόν στο μέλλον, δυνατότητες θεραπευτικής επέμβασης πέραν των γνωστών αντιμικροβιακών σχημάτων. Πνεύμων 2003, 16(3):289-305.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Το κάπνισμα είναι υπεύθυνο για το θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο ετησίως. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η καταγραφή των καπνιστικών συνηθειών των φοιτητών Ιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, γιατί αυτοί, ως μελλοντικοί γιατροί, θα επωμιστούν το μεγαλύτερο κομμάτι της αντικαπνιστικής εκστρατείας. Ένα ανώνυμο ερωτηματολόγιο 32 ερωτήσεων διανεμήθηκε τυχαία και συμπληρώθηκε από 418 φοιτητές Ιατρικής. Το υλικό αποτέλεσαν 231 φοιτητές και 187 φοιτήτριες από το πρώτο έτος έως και το πτυχίο και η επεξεργασία των αποτελεσμάτων έγινε με το στατιστικό πακέτο SPSS. Βρέθηκε ότι το 68% των φοιτητών έχουν δοκιμάσει το κάπνισμα και εξ αυτών το 40% είναι συστηματικοί καπνιστές, το 47% είναι σποραδικοί και το 13% είναι πρώην καπνιστές. Από τους καπνιστές φοιτητές το 35% ξεκίνησε το κάπνισμα στις ηλικίες των 15-18 ετών και το 27% είναι ελαφρείς καπνιστές (1-10 τσιγάρα ημερησίως). Τα κυριότερα κίνητρα έναρξης καπνίσματος ήταν για μεν τους άντρες η απόλαυση (32%), για δε τις γυναίκες το άγχος (28%) και η περιέργεια (28%). Επίσης βρέθηκε ότι οι καπνιστές φοιτητές καταναλώνουν περισσότερο αλκοόλ από τους μη καπνιστές (p=0,0001). Τέλος 8% των φοιτητών αγνοεί τις επιπτώσεις του καπνίσματος στην υγεία. Συμπερασματικά, πρέπει να γίνουν περισσότερες προσπάθειες ενημέρωσης για τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος, ώστε να μειωθούν οι καπνιστές φοιτητές της Ιατρικής. Πνεύμων 2003, 16(3):306-313.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Οι τυπικοί καρκινοειδείς όγκοι είναι σπάνιοι, καλώς διαφοροποιημένοι κακοήθεις όγκοι του πνεύμονα που εμφανίζουν νευροενδοκρινική δραστηριότητα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να ανασκοπήσει τους τυπικούς καρκινοειδείς όγκους του πνεύμονα που διαγνώσθηκαν στη Μονάδα Βρογχοσκοπήσεων του Γ.Π.Ν.Ν. Γ. Παπανικολάου κατά το διάστημα 1990-2001. Πρόκειται για 25 ασθενείς, 16 άνδρες και 9 γυναίκες (0,32% του συνόλου των ασθενών με κακοήθεις νεοπλασίες του πνεύμονα) με μέση ηλικία ± τυπική απόκλιση 56,96 ± 15 έτη. Η διάγνωση τέθηκε σε όλους τους ασθενείς με βιοψία από τον όγκο, ενώ στους περισσότερους από αυτούς επιπροσθέτως έγινε λήψη κυτταρολογικού υλικού με ψήκτρα, έκπλυμα ή διαβρογχοσκοπική αναρρόφηση με βελόνα. Παρουσιάζονται επίσης η εντόπιση των τυπικών καρκινοειδών όγκων, η βρογχοσκοπική τους εικόνα, τα συμπτώματα με τα οποία εμφανίζονται καθώς και η ευαισθησία των διαφόρων βρογχοσκοπικών μεθόδων διάγνωσης. Συμπερασματικά. η βρογχοσκόπηση είναι μια πολύ καλή μέθοδος διάγνωσης των καρκινοειδών όγκων λόγω της συχνής εντόπισης τους στους μεγάλους αεραγωγούς. Η βιοψία με λαβίδα και σε μικρότερο βαθμό η ΤΒΝΑ αποτελούν τις διαβρογχοσκοπικές διαγνωστικές μεθόδους εκλογής, ενώ οι κίνδυνοι από τυχόν αιμορραγία κατά τη βρογχοσκόπηση είναι μικροί. Πνεύμων 2003, 16(3):322-326.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Η πλειοψηφία των ασθενών με Καρκίνο του Πνεύμονα (ΚΠ) ανήκουν στη 3η ηλικία, καθώς το 60% των πρωτοδιαγνωσθέντων ασθενών με ΚΠ είναι άνω των 65 ετών και το 30% άνω των 70 ετών. Οι ηλικιωμένοι αυτοί ασθενείς συχνά εμφανίζουν και άλλα, χρόνια νοσήματα, λαμβάνουν πολλά φάρμακα και έχουν ψυχοκοινωνικές και οικονομικές ιδιαιτερότητες που καθιστούν τη διαγνωστική προσπέλαση, σταδιοποίηση και αντιμετώπιση της νόσου δυσχερή και για το λόγο αυτό χρειάζονται εξειδικευμένη αντιμετώπιση. Η παρούσα ανασκόπηση αποβλέπει στο να επισημάνει τις διαφορές των ηλικιωμένων ασθενών με ΚΠ από τους νεώτερους ασθενείς με ΚΠ και να ευαισθητοποιήσει τους γιατρούς στην ανάγκη για διαφορετική προσέγγιση. Πνεύμων 2003, 16(3):332-336.
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Παρουσιάζεται περίπτωση γυναίκας 72 ετών, μη καπνίστριας, που προσήλθε στην κλινική μας για διερεύνηση δύσπνοιας στην κόπωση και εικόνα διαμέσου προτύπου στην υπολογιστική τομογραφία θώρακος (HRCT), με κατανομή τυπική για πνευμονική ίνωση. Στην κλινική εξέταση διαπιστώθηκε διόγκωση κατά γόνυ αρθρώσεων άμφω και πρωινή δυσκαμψία άκρων χειρών. Ο ρευματοειδής παράγοντας ήταν θετικός με υψηλή τιμή, ενώ στην ακτινογραφία άκρων χειρών διαπιστώθηκε παρααρθρική οστεοπόρωση. Τέθηκε η διάγνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας που προκάλεσε πνευμονική ίνωση. Πρόκειται για συστηματική νόσο που προσβάλει κυρίως τις αρθρώσεις με μεγάλο όμως ποσοστό εξωαρθρικών εκδηλώσεων σε πολλά όργανα αλλά και στο αναπνευστικό. Η πνευμονική ίνωση της ρευματοειδούς αρθρίτιδας παρουσιάζει όμοια εικόνα με την ιδιοπαθή ίνωση. Πνεύμων 2003, 16(3):342-347.
     
Βρέθηκαν 9 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE