Please wait. Loading...
 
Αποστολή σε φίλο
 
Μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός στην οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια. Εφαρμογή σε πνευμονολογική κλινική με συσκευή διφασικής θετικής πίεσης (ΒiPAP)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ. Ο μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός χρησιμοποιείται τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερα σε ΜΕΘ, για την αντιμετώπιση της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας, με στόχο την αποφυγή της διασωλήνωσης και των επιπλοκών της. Σκοπός της μελέτης είναι η εκτίμηση της δυνατότητας αντιμετώπισης της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας με μη επεμβατικό μηχανικό αερισμό σε πνευμονολογική κλινική. Σε 21 ασθενείς, 16 με οξεία υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια και οξέωση (ομάδα Α) και 5 με υποξυγοναιμική αναπνευστική ανεπάρκεια (ομάδα Β), εφαρμόστηκε μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός με συσκευή BiPAP με στόχο την αποφυγή της διασωλήνωσης και τη βελτίωση των PaO2, PaCO2 και του pH. Σε 12 ασθενείς της ομάδας Α βελτιώθηκε η PaO2 (από 45,1±8 mmHg σε 62,8±10,5 mmHg, p<0,001) η ΡaCO2 (από 83,5±15,4 σε 65,7±11,4mmHg, p<0,001) και διορθώθηκε η οξέωση (pΗ από 7,25±0,04 σε 7,37±0,06, p<0,001). Στους 5 ασθενείς της ομάδας Β βελτιώθηκε η PaO2 (από 35,4±6,5 σε 63,6±7,3 mmHg) υπό τη συσκευή. Τέσσερις ασθενείς της ομάδας Α διακομίστηκαν στη ΜΕΘ. Οι ώρες χρήσης της συσκευής ήταν 48,9±35,7 και 90,8±46,7 και οι ημέρες νοσηλείας ήταν 11,3±9,1 και 14,8±8,2 αντίστοιχα για τις δύο ομάδες των ασθενών. Ο μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός μπορεί να εφαρμοστεί σε πνευμονολογική κλινική στην αντιμετώπιση της βαριάς οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας. Ιδιαίτερα στους ασθενείς με οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια από χρόνια πνευμονική νόσο (όπως σε έξαρση της XAΠ), βοηθά στη διόρθωση της αναπνευστικής οξέωσης, απομακρύνοντας την ανάγκη της διασωλήνωσης. Πνεύμων 2001, 14 (2): 126-132

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο μη Επεμβατικός Μηχανικός Αερισμός (μηΕΜΑ) είναι ένας τρόπος μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής που εφαρμόζεται χωρίς ενδοτραχειακή διασωλήνωση. Τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για την αντιμετώπιση της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας από διάφορες αιτίες, με καλά αποτελέσματα ως προς τη μείωση του χρόνου νοσηλείας και των επιπλοκών συγκριτικά με την επεμβατική μηχανική υποστήριξη της αναπνοής. Η μέθοδος είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στους ηλικιωμένους ασθενείς με αναπνευστική ανεπάρκεια, για την αποφυγή των άμεσων ή απώτερων κινδύνων της διασωλήνωσης και της επεμβατικής μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής1. Ιδιαίτερα στους ασθενείς με ΧΑΠ και υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια, μειώνει την πιθανότητα διασωλήνωσης και τη θνησιμότητα ενώ βελτιώνονται μακροπρόθεσμα οι προϋποθέσεις για επιβίωση2,3.

Οι περισσότερες μελέτες για την αποτελεσματικότητα της εφαρμογής μηΕΜΑ στην αντιμετώπιση της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας έχουν γίνει στις ΜΕΘ ενώ λιγότερες έχουν διεξαχθεί σε κλινικές. Από τις λίγες αυτές μελέτες φαίνεται η δυνατότητα εφαρμογής του μηΕΜΑ εκτός ΜΕΘ, με εξίσου καλά αποτελέσματα και χωρίς μεγάλη εργασιακή επιβάρυνση του νοσηλευτικού προσωπικού4,5.

Σκοπός της μελέτης είναι η παρουσίαση των αποτελεσμάτων εφαρμογής της μη επεμβατικής μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής, στην αντιμετώπιση της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας, σε πνευμονολογική κλινική. Από όσο γνωρίζουμε είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην ελληνική βιβλιογραφία ανάλογη μελέτη εφαρμογής της μεθόδου με συσκευή BiPAP, στην αντιμετώπιση της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ

Η μελέτη περιλαμβάνει ασθενείς με Οξεία Αναπνευστική Ανεπάρκεια (ΟΑΑ) τύπου Ι και ΙΙ, που διακομίστηκαν από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Περιφερειακού Νοσοκομείου "Γ. Παπανικολάου", στη Β΄ Πνευμονολογική κλινική, κατά τις γενικές εφημερίες του νοσοκομείου σε χρονικό διάστημα 9 μηνών (Ιανουάριος-Σεπτέμβριος 1999). Κριτήρια εφαρμογής του μηΕΜΑ για την ΟΑΑ τύπου ΙΙ ήταν η παρουσία αναπνευστικής οξέωσης με τιμή pH £7,30 και για την τύπου Ι η βαριά ανθεκτική υποξυγοναιμία. Κριτήριο αποκλεισμού ήταν η παρουσία αιμοδυναμικής αστάθειας και κώματος.

Είκοσι ένας ασθενείς, 13 άνδρες και 8 γυναίκες, χωρίστηκαν ανάλογα με την τιμή της PaO2 της PaCO2 και pH εισόδου, σε ομάδα Α: οξεία υπερκαπνική (τύπου ΙΙ) αναπνευστική ανεπάρκεια, 16 ασθενείς με χρόνια πνευμονική νόσο, και ομάδα Β: οξεία υποξυγοναιμική (τύπου Ι) αναπνευστική ανεπάρκεια, 5 ασθενείς, 4 λόγω εκτεταμένης πνευμονίας και ένας με χρόνια καρδιακή ανεπάρκεια.

Τα χαρακτηριστικά των ασθενών, η κατάσταση και η κατηγορία υποκείμενης νόσου φαίνονται στον πίνακα 1.



ΜΕΘΟΔΟΣ

Χρησιμοποιήθηκε συσκευή παροχής διφασικής θετικής πίεσης (BiPAP Respironics, Quandum Healthdyne, DC Bennett) με ρινική ή ρινοστοματική μάσκα (Respironics ή Miraze ResMed). Οι συσκευές αυτές δίδουν θετική πίεση στην εισπνοή/εκπνοή (διφασική), έχουν τη δυνατότητα ρύθμισης αριθμού αναπνοών (S/T τύπος λειτουργίας) ή όχι (S τύπος λειτουργίας) και τη δυνατότητα ρύθμισης της εισπνευστικής (IPAP), ανεξάρτητα από την εκπνευστική πίεση (ΕPAP). Το προσωπικό της κλινικής είναι εξοικειωμένο με τη χρήση των συσκευών αυτών καθώς χρησιμοποιούνται από καιρό για τη μηχανική υποστήριξη της αναπνοής στο σπίτι σε ασθενείς με χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια6,7.

Οι πιέσεις (εισπνευστική, εκπνευστική) στη συσκευή ρυθμίστηκαν βήμα-βήμα, με παρακολούθηση του SaO2 (παλμικό οξύμετρο Critikon Johnson, Nelcor Puritan Bennett), των ζωτικών σημείων και με μέτρηση των αερίων αίματος. Επίσης για την τελική ρύθμιση των πιέσεων χρησιμοποιήθηκαν οι ενδείξεις από την ειδική ενσωματωμένη οθόνη των συσκευών, του αναπνεόμενου όγκου (Vt), του χρόνου εισπνοής/εκπνοής (Ι/Ε), της αναπνευστικής συχνότητας (RR) και της μέγιστης ροής του ασθενούς υπό τη συσκευή BiPAP.

Οι πιέσεις στη συσκευή άρχισαν από: IPAP 6-8 cmH2O, ΕΡΑΡ 2-4 cmH2O και κυμάνθηκαν: ΙΡΑΡ 10-20 cmH2O και ΕΡΑΡ 2-6 cmH2O. Η αύξηση των πιέσεων ήταν σταδιακή, ανά 2 cmH2O πρώτα της ΙΡΑΡ και μετά της ΕΡΑΡ, ανάλογα με τα αποτελέσματα των μετρήσεων, την ανοχή και τη συνεργασία των ασθενών με τη συσκευή.

Παράλληλα χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή (βρογχοδιασταλτικά, διουρητικά, αντιβίωση) και Ο2. Η χορήγηση Ο2 έγινε στο κύκλωμα της συσκευής BiPAP με ειδικό υποδοχέα ή στις υποδοχές της μάσκας. Οι ασθενείς ενθαρρύνονταν για τη συνεχή εφαρμογή μηΕΜΑ τις πρώτες 2 ώρες που αποτελούν το κρίσιμο χρονικό διάστημα για τη συνέχιση της προσπάθειας1,8.

Ο μηΕΜΑ εφαρμόστηκε τις πρώτες ημέρες τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και τη νύκτα με διαστήματα διακοπής για τη λήψη φαρμάκων, τροφής ή νερού και για τη φυσικοθεραπεία, στη συνέχεια με τη βελτίωση της κατάστασης στη διάρκεια της νύκτας, μέχρι την πλήρη αποδέσμευση.

Εκτιμήθηκαν οι τιμές των PaO2, PaCO2, pH με την εφαρμογή μηΕΜΑ άμεσα τις 2 πρώτες ώρες και στη συνέχεια, οι ώρες χρήσης της συσκευής BiPAP και η διάρκεια νοσηλείας των ασθενών. Επιτυχής έκβαση θεωρήθηκε η βελτίωση της κατάστασης το πρώτο 2ωρο εφαρμογής BiPAP, με αποφυγή της διασωλήνωσης και μεταφοράς στη ΜΕΘ και η επιβίωση.

Η στατιστική εκτίμηση των αποτελεσμάτων έγινε με χρήση του λογισμικού πακέτου SPSS student version 6.0 for Windows με εφαρμογή του paired t test και του Pearson correlation coefficient.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Δεκαεπτά ασθενείς (80,9%) βελτιώθηκαν και αποδεσμεύτηκαν από τη χρήση μηΕΜΑ κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους. Τέσσερις ασθενείς (19%) μεταφέρθηκαν στη ΜΕΘ για την εφαρμογή επεμβατικού μηχανικού αερισμού. Οι λόγοι αποτυχίας ήταν η μη ανοχή της εφαρμογής της μάσκας σε 3 ασθενείς και η αδυναμία αποβολής των εκκρίσεων σε έναν ασθενή. Όλοι οι ασθενείς επιβίωσαν.

1. Οξεία υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια ή οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια σε έδαφος χρόνιας (ομάδα Α): Δεκαέξι ασθενείς με ηλικία από 67-73 έτη είχαν υποκείμενη νόσο: ΧΑΠ 10, Κυφοσκολίωση 2, Νόσο Κινητικού Νευρώνα 1, μετά ΤΒ 1, Υποαερισμό/Παχυσαρκία 2. Οι πιέσεις στη συσκευή BiPAP ρυθμίστηκαν: IPAP 15,8±1,6 cmH2O, EPAP 5,09±0,8 cmH2O. Χορηγήθηκε συγχρόνως Ο2 σε ροή 3-7 l/min από την ειδική υποδοχή του κυκλώματος σύνδεσης της μάσκας, ώστε SaO2 ³ 90%. Τέσσερις από τους ασθενείς (2 με ΧΑΠ, 1 παχυσαρκία-υποαερισμό και 1 μετά TB αναπνευστική ανεπάρκεια) μεταφέρθηκαν στη ΜΕΘ το πρώτο δίωρο της εφαρμογής μηΕΜΑ λόγω επιδείνωσης της κατάστασής τους. Στους υπόλοιπους 12 ασθενείς στο πρώτο δίωρο υπό μηΕΜΑ, βελτιώθηκαν η PaO2 από 45,1±8,07 mmHg σε 62,8±10,5 mmHg και το pH από 7,25±0,04 σε 7,37±0,06 (p<0,001). Στο ίδιο διάστημα η PaCO2 μειώθηκε από 83,5±15,4 mmHg σε 65,7±11,4 mmHg (p<0,001). Το σύνολο των ωρών εφαρμογής της συσκευής BiPAP ήταν 48,9±35,7 ώρες και οι ημέρες νοσηλείας 11,3±9,1.

2. Οξεία υποξυγοναιμική αναπνευστική ανεπάρκεια (ομάδα Β): Οι 5 ασθενείς, ηλικίας από 58-82 έτη, είχαν βαριά επίμονη υποξυγοναιμία, εξαιτίας χρόνιας καρδιακής ανεπάρκειας (1 υπερήλικας) και εκτεταμένης πνευμονίας (4 μέσης ηλικίας). Οι ασθενείς με πνευμονία, διακομίστηκαν στην κλινική από επαρχιακά νοσοκομεία επειδή είχαν επιβαρημένη αναπνευστική λειτουργία και δεν παρουσίασαν κλινική βελτίωση με την αγωγή που είχε χορηγηθεί.

Oι πιέσεις στις συσκευές BiPAP δεν είχαν διαφορά από αυτές της ομάδας Α, αλλά η ροή του οξυγόνου ήταν μεγαλύτερη ( 8-16 l/min) για τη διατήρηση SaO2 ³ 90%. Υπό μηΕΜΑ βελτιώθηκε η PaO2 από 35,4±4mmHg σε 63,6±7,3 mmHg. Η PaCO2 και pH δεν παρουσίασαν αξιόλογη μεταβολή. Οι συνολικές ώρες χρήσης της συσκευής BiPAP ήταν 90,8±46,7 ώρες και οι ημέρες νοσηλείας 14±8,2.

Οι ασθενείς με υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια παρουσίασαν άμεσα μεγάλη βελτίωση στο pH και λιγότερη αλλά στατιστικά σημαντική στη PaCO2 με την εφαρμογή μηΕΜΑ. Η βελτίωση στις μερικές πιέσεις αερίων αίματος και στο pH διατηρήθηκαν μέχρι και την έξοδο των ασθενών (Πίνακας 2). Οι τιμές των αερίων αίματος εξόδου είναι υπό λήψη Ο2 σε ροή 1-3 l/min. Οι ασθενείς με υποξυγοναιμική αναπνευστική ανεπάρκεια παρουσίασαν βελτίωση στην PaO2 χωρίς σημαντική μεταβολή του pΗ και της PaCO2, μέχρι την έξοδό τους, όπως φαίνεται στον πίνακα 2 (οι τιμές αερίων αίματος εξόδου είναι χωρίς λήψη Ο2). Kανένας από τους ασθενείς αυτούς δε χρειάστηκε επεμβατικό μηχανικό αερισμό σε ΜΕΘ. Οι ημέρες νοσηλείας ήταν ελαφρά περισσότερες σε σχέση με τους ασθενείς με υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια, χωρίς στατιστικά σημαντική διαφορά, ενώ οι ώρες χρήσης της συσκευής ήταν σημαντικά περισσότερες (p<0,05, Πίνακας 2). Παρά τη διαφορά της διάρκειας εφαρμογής μεταξύ των δύο ομάδων, δεν βρέθηκε συσχέτιση των ωρών χρήσης με καμιά από τις παραμέτρους που μετρήθηκαν.



ΣΥΖΗΤΗΣΗ

Η οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια είτε από έξαρση χρόνιας πνευμονικής νόσου είτε από άλλη αιτιολογία, είναι συχνή αιτία εισαγωγής ασθενών στις πνευμονολογικές κλινικές. Σε αρκετές περιπτώσεις χρειάζεται επεμβατική μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, που πολλές φορές είναι δύσκολο να υλοποιηθεί, είτε λόγω της μεγάλης ηλικίας των ασθενών είτε λόγω ένδειας κλινών στις ΜΕΘ.

Τα αποτελέσματά μας δείχνουν ότι ο μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά στις πνευμονολογικές κλινικές για την αντιμετώπιση της οξείας αναπνευστικής ανεπάρκειας, ιδιαίτερα στους ασθενείς με χρόνια επιβάρυνση της αναπνευστικής λειτουργίας και μεγάλη ηλικία. Οι ασθενείς αυτής της κατηγορίας βρίσκονται συνήθως υπό χρόνια οξυγονοθεραπεία και η επεμβατική μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, όταν βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση από έξαρση της νόσου, συνοδεύεται από μεγάλη θνησιμότητα, με ανάλογη αύξηση του κόστους νοσηλείας και με σημαντικές επιπτώσεις στην αναπνευστική λειτουργία μακροπρόθεσμα9,10. Η παραμονή των ασθενών αυτών στις ΜΕΘ είναι συνήθως μακρά με αναγκαία πολλές φορές τη διενέργεια τραχειοστομίας και σημαντικές επιπλοκές (λοιμώξεις, κατακλίσεις κ.λπ.), που επιβαρύνουν την άμεση και μακροπρόθεσμη πρόγνωσή τους. Στις περιπτώσεις αυτές, η έγκαιρη εφαρμογή μη επεμβατικής μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής, φαίνεται ότι πλεονεκτεί σε σύγκριση με τον επεμβατικό μηχανικό αερισμό αλλά και με τη φαρμακευτική αγωγή, τουλάχιστον για τους ασθενείς με ΧΑΠ, ως προς τις ημέρες νοσηλείας και την ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα10,11.

Οι ασθενείς μας, ήταν μεγάλης ηλικίας, ειδικά αυτοί με υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια (>70 έτη) που παρουσίαζαν σοβαρή οξέωση (pH<7,3) και κατακράτηση CO2 (PaCO2: 65-109 mmHg), παράλληλα με την υποξυγοναιμία. Η βελτίωση της αναπνευστικής οξέωσης στο πρώτο διάστημα της εφαρμογής της συσκευής BiPAP, απέτρεψε τη μεταφορά στη ΜΕΘ στην πλειοψηφία των ασθενών. Οι 4 ασθενείς που δεν παρουσίασαν βελτίωση στην οξέωση (παραμονή pH <7,3) δεν είχαν διαφορά ως προς την ηλικία ή τη βαρύτητα της αρχικής κλινικής εικόνας. Οι αιτίες για την αποτυχία της εφαρμογής μηΕΜΑ στους 4 ασθενείς της πρώτης ομάδας ήταν η δυσανεξία της μάσκας και η δυσκολία αποβολής των εκκρίσεων, που είναι συχνό πρόβλημα για τους ασθενείς αυτής της κατηγορίας. Αυτό μαζί με την παρουσία πνευμονίας θεωρείται επιβαρυντικός παράγοντας στην επιτυχή έκβαση της εφαρμογής μηΕΜΑ10,12. Κανένας από τους ασθενείς της πρώτης ομάδας δεν είχε ευρήματα πνευμονίας, η κατάστασή τους όμως ήταν βαριά, καθώς η πλειοψηφία τους ήταν σε συνεχή βρογχοδιασταλτική αγωγή και 8 υπό χρόνια οξυγονοθεραπεία, χωρίς να μπορούμε να καθορίσουμε την ποιότητά της ως προς τις συνθήκες εφαρμογής.

Κριτήριο επιτυχίας της μεθόδου στην οξεία υπερκαπνική αναπνευστική ανεπάρκεια, θεωρείται η άμεση βελτίωση του pH ενώ σημαντική πτώση της PaCO2 εμφανίζεται αργότερα μετά το πρώτο δίωρο εφαρμογής. Τις μεταβολές αυτές παρατηρήσαμε στους 12 ασθενείς της ομάδας Α. Η αρχική τιμή του pH δεν είναι απαγορευτική για την έναρξη εφαρμογής της μη επεμβατικής μηχανικής υποστήριξης της αναπνοής, αν δεν ισχύουν τα κριτήρια αποκλεισμού, αντίθετα δεν αποτελεί ισχυρό κριτήριο για την άμεση και προσεκτική έναρξη της διαδικασίας καθώς οι ασθενείς με pH <7,30 έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες αποτυχίας και μεγαλύτερη ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα από τους ασθενείς με pH> 7,305,10,11. Η παράλληλη χορήγηση Ο2 είναι απαραίτητη για τη βελτίωση της PaO2 η οποία μπορεί να γίνει με μεγαλύτερη ασφάλεια σε υψηλές ροές χωρίς τον κίνδυνο επιδείνωσης της οξέωσης, καθώς ο αερισμός είναι μεγαλύτερος υπό τη συσκευή13.

Στην οξεία υποξυγοναιμική αναπνευστική ανεπάρκεια από εκτεταμένη πνευμονία ή άλλες καταστάσεις από άγνωστη αιτία, αλλά με επικίνδυνη για τη ζωή αναπνευστική δυσχέρεια και επίμονη υποξυγοναιμία, ο μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός βοηθά στη βελτίωση της ανταλλαγής των αερίων και της κλινικής εικόνας14,15. Οι ασθενείς μας με εκτεταμένη πνευμονία, είχαν σημαντική υποξυγοναιμία που δε βελτιώθηκε αποτελεσματικά παρά τη συνεχή χορήγηση Ο2 με τις συνθήκες αύξησης της FiO2 που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην κλινική (μάσκα Venturi ή επανεισπνοής). Η εφαρμογή της συσκευής BiPAP αύξησε την οξυγόνωση και παρά τις περισσότερες ώρες εφαρμογής, δεν χρειάστηκε εισαγωγή σε ΜΕΘ για κανέναν από τους ασθενείς.

Τα κριτήρια εφαρμογής μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού, δεν είναι στερεότυπα για τις δυο κατηγορίες της αναπνευστικής ανεπάρκειας. Βασικές προϋποθέσεις ευνοϊκές για την έκβαση είναι η γρήγορη έναρξη και η έγκαιρη αξιολόγηση της δυνατότητας συνεργασίας των ασθενών. Έτσι χρειάζεται προσοχή και παρακολούθηση των ασθενών στο πρώτο διάστημα της εφαρμογής, ιδιαίτερα κατά τα πρώτα 24ωρα. Η άμεση εφαρμογή του μη επεμβατικού μηχανικού αερισμού έχει ως αποτέλεσμα τη γρήγορη αναστροφή της αναπνευστικής οξέωσης και τη βελτίωση της κατάστασης στην πλειοψηφία των ασθενών16,17. Ο συνολικός χρόνος της εφαρμογής του μηΕΜΑ δεν είναι δεδομένος ούτε μπορεί να προκαθοριστεί, αλλά οι ώρες χρήσης μειώνονται με τη σταθεροποίηση της κατάστασης του ασθενούς. Οι δύο ομάδες των ασθενών μας είχαν διαφορά στο χρόνο χρήσης του μη ΕΜΑ αλλά δεν βρέθηκε συσχέτιση των ωρών χρήσης με καμιά από τις παραμέτρους που μετρήθηκαν (PaCO2, PaO2 και pH).

Οι ημέρες νοσηλείας των ασθενών έχουν σχέση με το οικονομικό κόστος που θεωρείται λιγότερο για τους ασθενείς που αντιμετωπίζονται με μη επεμβατικό μηχανικό αερισμό και δε χρειάζονται νοσηλεία σε ΜΕΘ, όπου το κόστος είναι αυξημένο11. Χρειάζεται να υπάρξουν σχετικές συγκριτικές μελέτες και στη χώρα μας, για την εκτίμηση του οικονομικού οφέλους από την εφαρμογή της μεθόδου στα διάφορα νοσοκομειακά τμήματα. Εμπειρικά μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι οι μέρες νοσηλείας των ασθενών μας, δεν ξεπερνούν σημαντικά τη συνηθισμένη διάρκεια νοσηλείας των ασθενών με χρόνια πάθηση.

Ο μη επεμβατικός μηχανικός αερισμός, είναι μέθοδος εύκολη και ασφαλής για μεγάλη κατηγορία ασθενών. Χρειάζεται όμως στενή παρακολούθηση του ασθενή κατά το πρώτο διάστημα αλλά και τις πρώτες ημέρες για τη γρήγορη αντιμετώπιση τυχόν υποτροπής. Επιπλέον η εξοικείωση με τις συσκευές και η εκπαίδευση όχι μόνο του ιατρικού αλλά και του νοσηλευτικού προσωπικού είναι απαραίτητη για τη γνώση των δυνατοτήτων και των ειδικών ρυθμίσεων των συσκευών που μπορούν να χρησιμοποιηθούν και για τη σωστή αξιολόγηση και παρακολούθηση του ασθενούς για την έγκαιρη και αποτελεσματική εφαρμογή.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

1. Muir JF, Cuvelier A, Verin E, Tengang B. Noninvasive mechanical ventilation and acute respiratory failure: indications and limitations. Monaldi Arch Chest Diseas 1997; 52, 1:56-60. 2. Benhamou D, Girault C, Faure C, Portier F, Muir JF. Nasal mask ventilation in acute respiratory failure. Experience in elderly patients. Chest 1992 Sep; 102(3):912-17.
3. Meduri GU, Abou-Shala N, Fox RC, Jones CB, Leeper KV, Wunderic RG. Noninvasive face mask mechanical ventilation in patients with acute hypercapnic respiratory failure. Chest 1991; 100:445-54.
4. Bott J, Carroll MP, Conway JH et al. Randomized controlled trial of nasal ventilation in acute ventilatory failure due to chronic obstructive airway disease. Lancet 1993; 341:1555-57.
5. Plant PK, Owen JL, Elliot MW. Early use of noninvasive ventilation for acute exacerbations of chronic obstructive pulmonary disease on general respiratory wards: a multicenter randomized controlled trial. Thorax 2000; 355:1931-35.
6. Τσάρα Β, Πασχίδου Β, Χριστάκη Π. Μηχανική υποστήριξη της αναπνοής κατ' οίκον σε ασθενείς με νευρομυϊκή πάθηση. Ελληνική Ιατρική 1997; 63(1):51-55.
7. Τσάρα Β, Μανουσάκη Α, Φιλανδριανός Α, Κωνσταντινίδης Θ, Χριστάκη Π. Μακροχρόνια νυκτερινή μηχανική υποστήριξη της αναπνοής στη χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια. Πνεύμων 1997; 10(2):113-16.
8. Ambrosino N. Noninvasive mechanical ventilation in acute respiratory failure. ERJ 1996; 9:795-807.
9. Anon JM, Garcia de Lorenzo A, Zarazaga A, Gomez-Tello V, Garrido G. Mechanical ventilation of patients on long-term oxygen therapy with acute exacerbations of chronic obstructive pulmonary disease: prognosis and cost-utility analysis. Intensive Care Med 1999; 25:452-457.
10. Vitaca M, Clini E, Rubini F, Nava S, Foglio K, Ambrosino N. Noninvasive mechanical ventilation in severe chronic obstructive lung disease and acute respiratory failure: short and long term prognosis. Intensive Care Med 1996, 22:94-100.
11. Confalonieri C, Parigi P, Scartabelliani A et al. Noninvasive mechanical ventilation improves the immediate and long-term outcome of COPD patients with acute respiratory failure. ERJ 1996; 9:422-27.
12. Ambrosino N, Foglio K, Rubini F, at al. Non invasive mechanical ventilation in acute respiratory failure due to chronic obstructive airway disease: correlation for success. Thorax 1995; 50:755-57.
13. Meecham-Jones DJ, Paul EA, Grahame-Clark C, Wedzicha JA. Nasal ventilation in acute exacerbations of chronic obstructive pulmonary disease: effect of ventilator mode on arterial blood gas tension. Thorax 1994; 49:1222-24.
14. Patrick W, Webster K, Ludwig L, Roberts D, Wiebe P, Younes M. Noninvasive positive pressure ventilation in acute respiratory distress without prior chronic respiratory failure. Am J Respir Crit Care Med 1996; 153:1005-11.
15. Confalonieri C, Potena A, Carbone G, Della Porta R, Tolley EA, Meduri UG. Acute respiratory failure in patients with severe community acquired pneumonia. Am J Respir Crit Care Med 1999; 160:1585-91.
16. Alsous E, Amoateng-Adjepong Y, Manthous CA. Noninvasive ventilation: experience in a community teaching hospital. Intensive Care Med 1999; 25:458-463.
17. Plant PK, Owen JL, Elliott MW. One year period prevalence study of respiratory acidosis in acute exacerbations of COPD: implications for the provision of non invasive ventilation and oxygen administration. Thorax 2000; 55:550-54.

© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE