Please wait. Loading...
 
  •  
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Οι κάτοικοι της περιοχής Μετσόβου έχουν εκτεθεί σε ίνες αμιάντου (τρεμολίτη), από χρήση του “λούτου” (ασπρόχωμα), για το άσπρισμα των εσωτερικών χώρων. Η κύρια έκφραση της απάντησης του πνεύμονα των ατόμων αυτών στην εισπνοή ινών αμιάντου, ήταν αυξημένη επίπτωση σε κακοήθες μεσοθηλίωμα και υπεζωκοτικές αποτιτανώσεις. Όμως οι μελέτες μας έδειξαν ότι οι Μετσοβίτες με υπεζωκοτικές αποτιτανώσεις έχουν μικρότερη επίπτωση μεσοθηλιώματος, ενώ στη βρογχοκυψελιδική έκπλυση εμφανίζουν λεμφοκυτταρική κυψελιδίτιδα. Γι αυτό θεωρήσαμε ότι ίσως η λεμφοκυτταρική κυψελιδίτιδα αποτελεί ένδειξη “προστασίας” έναντι νεοπλασίας. Στην παρούσα μελέτη εξετάσαμε την υγρά φάση της βρογχοκυψελιδικής έκπλυσης με σκοπό να ανιχνεύσουμε τυχόν παράγοντες και προϊόντα κυττάρων που θα μπορούσαν να θεωρηθούν υπεύθυνα αυτής της “προστασίας”. Εξετάσαμε 43 Μετσοβίτες, 13 με υπεζωκοτικές αποτιτανώσεις και 30 χωρίς. Ανάμεσα στις δύο ομάδες υπήρχε μια σημαντική διαφορά. Οι Μετσοβίτες με υπεζωκοτικές αποτιτανώσεις εμφάνιζαν δύο επιπλέον πρωτεΐνες, οι οποίες δεν υπήρχαν σε κανένα άτομο χωρίς αποτιτανώσεις αλλά και σε κανένα άτομο των ομάδων ελέγχου. Για την αναγνώριση των επιπλέον πρωτεϊνών χρησιμοποιήθηκε πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή (Melanie II 2-D PAGE). Συγκρινόμενες αυτές με πρότυπες εικόνες ηλεκτροφορητικών διαγραμμάτων ανθρωπίνου πλάσματος, φαίνεται ότι εντοπίζονται στις περιοχές όπου ανιχνεύονται: α) Η βαρειά αλυσίδα ανοσοσφαιρίνης και β) ο C4, παράγοντας του συμπληρώματος. Και οι δύο μπορούν να αποδοθούν σε ενεργοποιημένα κυψελιδικά μακροφάγα. Είναι γνωστό ότι τα κυψελιδικά μακροφάγα που αποσυντίθενται από ίνες αμιάντου παράγουν πρωτεολυτικά ένζυμα, ενώ χρονίως ανοσοδιεγερμένα κυψελιδικά μακροφάγα, προκαλούν αύξηση των IgG, C3 και C4. Τα αποτελέσματα αυτά δείχνουν ότι υπάρχουν δύο ξεχωριστές ομάδες Μετσοβιτών. Στην πρώτη. τα κυψελιδικά μακροφάγα είναι εντόνως ενεργοποιημένα. Τα άτομα αυτής της ομάδας εμφανίζουν υπεζωκοτικές αποτιτανώσεις, λεμφοκυτταρική κυψελιδίτιδα, τις επιπλέον πρωτεΐνες και “προστασία” έναντι της νεοπλασίας. Στην δεύτερη ομάδα, τα κυψελιδικά μακροφάγα είναι μετρίως ενεργοποιημένα. Τα άτομα αυτής της ομάδας δεν εμφανίζουν υπεζωκοτικές αποτιτανώσεις ούτε λεμφοκυτταρική κυψελιδίτιδα αλλά ούτε και τις επιπλέον πρωτεΐνες ενώ δεν εμφανίζουν ούτε “προστασία” έναντι νεοπλασίας. Πνεύμων 2000, 13 (1): 14-22
     
  • Χ. Ρούσσος
    Ο Oscar Wilde περιέγραφε το κάπνισμα ως τον τέλειο τύπο της τέλειας απόλαυσης, αφού είναι υπέροχο ενώ ταυτόχρονα σε αφήνει ανικανοποίητο, ό,τι δηλ. θα μπορούσε να ζητήσει κανείς. Αυτή είναι μια άριστη περιγραφή του τρόπου με τον οποίο προβάλλεται το τσιγάρο. Η απόλαυση όμως την οποία εκθειάζει ο συγγραφέας μας, συνιστά στην πραγματικότητα μια σοβαρή σύγχρονη επιδημία μεταμφιεσμένη σε ευχαρίστηση. Ικανή απόδειξη γι' αυτό αποτελούν τα στοιχεία της ΠΟΥ (Peto & Lopez 1994) που προβλέπουν ότι κατά την περίοδο 2000-2025 τα θύματα του τσιγάρου θα φθάσουν στους 150.000 νεκρούς και θα αυξηθούν περαιτέρω κατά 300.000.000 την αμέσως επόμενη 25ετία. Για την κατανόηση αυτού του μεγέθους σημειώνω ότι ο αριθμός αυτός είναι κατά οκτώ φορές μεγαλύτερος από τον μέγιστο υπολογιζόμενο αριθμό νεκρών του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
     
  • Ι. Θ. Πολίτης
    Η Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια (ΧΑΠ) εξακολουθεί να ελκύει το αμέριστο ενδιαφέρον των πνευμονολόγων, μιας και παραμένει τεράστιο πρόβλημα υγείας ανά τον κόσμο.
     
  •  
  • Χ. Μπιτσάκου
    βήχας, άσθμα
    ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Το άσθμα θεωρείται συχνή αιτία χρόνιου βήχα ειδικά στα παιδιά. Ο βήχας που οφείλεται στο άσθμα μπορεί να αποτελεί το μοναδικό σύμπτωμα της νόσου ή να συνοδεύεται από δύσπνοια και συριγμό. Αν αποτελεί το μοναδικό σύμπτωμα χαρακτηρίζεται σαν βήχας ισοδύναμος άσθματος. Οι πιθανοί μηχανισμοί του ασθματικού βήχα είναι η φλεγμονή που εντοπίζεται κυρίως στους κεντρικούς αεραγωγούς, ο βρογχόσπασμος και η αυξημένη ευαισθησία των υποδοχέων του βήχα. Η διάγνωση του άσθματος σε περίπτωση βήχα ισοδύναμου άσθματος δεν είναι εύκολη και οι δοκιμασίες βρογχικής πρόκλησης βοηθούν σημαντικά, ειδικά όταν η σπιρομέτρηση προ και μετά βρογχοδιαστολή δεν είναι ενδεικτικές. Ο βήχας στο άσθμα αντιμετωπίζεται θεραπευτικά όπως και το κλασσικό άσθμα, ενώ η χορήγηση κορτικοστεροειδών από το στόμα θεωρείται απαραίτητη μερικές φορές για τον έλεγχο του βήχα. Η βελτίωση του βήχα με αντιασθματική αγωγή είναι ασφαλές κριτήριο για τη διάγνωση του άσθματος. Πνεύμων 2000, 13 (1): 57-63
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Η σαρκοείδωση είναι μια χρόνια, πολυοργανική, φλεγμονώδης νόσος αγνώστου αιτιολογίας. Γενετικές αλλοιώσεις σε επίπεδο μικροδορυφορικού DNA έχουν περιγραφτεί τόσο σε κακοήθεις όσο και σε καλοήθεις νόσους του πνεύμονα. Στην παρούσα μελέτη εξετάσαμε την επίπτωση των γενετικών αλλοιώσεων που αφορούσαν στο φαινόμενο της αστάθειας του μικροδορυφορικού DNA (ΜΑ) και της απώλειας της ετεροζυγωτίας (ΑΕ) σε πτύελα 30 ασθενών με σαρκοείδωση, χρησιμοποιώντας δείκτες μικροδορυφορικού DNA που εντοπίζονται σε διάφορους χρωμοσωμικούς βραχίονες. Σαν ομάδα ελέγχου χρησιμοποιήθηκαν δείγματα από 30 υγιή άτομα. Γενετικές αλλοιώσεις, είτε ΜΑ είτε ΑΕ, ανιχνεύθηκαν σε 14 ασθενείς (47%). Έξι ασθενείς (20%) εμφάνισαν ΜΑ ενώ 9 εμφάνισαν ΑΕ (30%) σε ένα τουλάχιστον δείκτη μικροδορυφορικού DNA. Ένας ασθενής εμφάνισε ΜΑ σε δύο δείκτες. Τρεις ασθενείς (10%) εμφάνισαν ΑΕ σε περισσότερους από έναν δείκτες. Αξιοσημείωτη είναι η παρατήρηση ότι σε έναν ασθενή παρατηρήθηκε πλήρης απάλειψη του χρωμοσωμικού βραχίονα I7q11.2-q21. Κανένα από τα δείγματα των ατόμων της ομάδας ελέγχου δεν εμφάνισε γενετικές αλλοιώσεις κατά τον έλεγχο με τους παραπάνω γενετικούς δείκτες. Δεν ανιχνεύθηκε καμία στατιστικά σημαντική συσχέτιση μεταξύ των γενετικών ανωμαλιών που ανιχνεύτηκαν και κλινικών παραμέτρων όπως ηλικία, διάρκεια νόσου, διαταραχές αερίων αίματος και σπιρομετρικά δεδομένα των ασθενών. Τα ευρήματα της μελέτης δείχνουν ότι η ΜΑ αποτελεί ανιχνεύσιμο φαινόμενο στη σαρκοείδωση ενώ δεν φαίνεται να σχετίζεται με τη βαρύτητα της νόσου. Η παρουσία δυνητικών ογκοκατασταλτικών γονιδίων υποδηλώνεται από την επίπτωση του φαινομένου της ΑΕ, που πιθανόν σχετίζονται με την αιτιοπαθογένεια της νόσου. Προκειμένου να ελεγχθεί η προγνωστική σημασία της ΜΑ και ΑΕ στην πιθανή ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα απαιτείται περαιτέρω έλεγχος. Πνεύμων 2000, 13 (1): 64-72
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας επισημάνθηκε αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας της φυματίωσης ανά την υφήλιο. Ένας από τους παράγοντες που ενοχοποιήθηκαν ιδιαίτερα γιά τις βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες είναι η μετανάστευση. Στην Ελλάδα διακρίνεται στασιμότητα και στη συνέχεια ήπια αύξηση των τιμών των επιδημιολογικών δεικτών της φυματίωσης από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και μετά, χρονική περίοδο κατά την οποία εμφανίζεται έντονα το φαινόμενο της μετανάστευσης προς τη χώρα μας. Στην παρούσα μελέτη, ερευνήθηκαν τα δημογραφικά, κλινικά και εργαστηριακά χαρακτηριστικά 720 ασθενών με φυματίωση στη Βόρεια Ελλάδα, από τους οποίους οι 79 ήταν μετανάστες (κυρίως έλληνες από χώρες της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ.). Επισημάνθηκε στατιστικά σημαντική ανοδική τάση, στη διαχρονική πορεία της αναλογίας των μεταναστών στο σύνολο των ασθενών. Το ηλικιακό πρότυπο των μεταναστών ασθενών παρουσιάζει υπεροχή στις σχετικά νεαρές ηλικίες (20-40 ετών), συγκριτικά με τους γηγενείς, ενώ το αντίστροφο παρατηρείται στα περιστατικά άνω των 50 ετών. Διαφορές στατιστικά σημαντικές με τιμές σαφώς υψηλότερες γιά τους μετανάστες παρατηρούνται στις αναλογίες θετικότητας των άμεσων παρασκευασμάτων με αντιφορμίνη, καθώς και των καλλιεργειών, στην παρουσία ινωδών στοιχείων στην ακτινογραφία θώρακα (παρά το νεαρότερο της ηλικίας των μεταναστών ασθενών) και στο ατομικό και οικογενειακό ιστορικό φυματίωσης. Από τη μελέτη των συνυπαρχουσών παθήσεων φάνηκε ότι τόσον η χρόνια αναπνευστική ανεπάρκεια όσον και η υπέρταση και ο σακχαρώδης διαβήτης υπερτερούν στους γηγενείς. Πνεύμων 2000, 13 (1): 73-83
     
  • ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Στην παρούσα εργασία εξετάζεται η ασθένεια και ο θάνατος του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Θ΄ του Μονομάχου, τρίτου συζυγου της πορφυρογέννητης αυγούστας Ζωής. Ο Κων/νος μετά την άνοδό του στο θρόνο εμφάνισε τα συμπτώματα μιας χρόνιας αρθροπάθειας η οποία επέλαυνε σε ώσεις και κατέλειπε βαριές αναπηρίες και παραμορφώσεις των άκρων του. Μετά από 12 έτη συνεχούς επιδείνωσης της αρθρίτιδός του, παρουσίασε βαριά αναπνευστική δυσχέρεια που αποδόθηκε από τους γιατρούς του σε πλευροπνευμονική λοίμωξη και η οποία λίγες μέρες αργότερα τον οδήγησε στο θάνατο. Η νόσος του αυτοκράτορα εξετάζεται διαφοροδιαγνωστικά και συμπεραίνεται ότι μάλλον επρόκειτο για ρευματοειδή αρθρίτιδα με συστηματικές εκδηλώσεις και επινέμηση του αναπνευστικού, πιθανότατα με αμφοτερόπλευρη υπεζωκοτική συλλογή. Η συμμετοχή του αναπνευστικού και η εγκατάσταση αναπνευστικής ανεπάρκειας, ευθύνονται για το θάνατο του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Μονομάχου, που συνέβη το 1055, αφήνοντας το θρόνο του Βυζαντίσυ χωρίς συσιαστική διαδοχή και βάζοντας τέρμα στη λαμπρή Μακεδονική δυναστεία. Πνεύμων 2000, 13 (1): 84-88
     
Βρέθηκαν 9 αποτελέσματα. Σελίδα 1 από 1
© 2011 PNEUMON Magazine, Hellenic Bronchologic Society.
Developed by LogicONE Logo LogicONE